το εμβατήριο που τούμαθαν να λέει

για νάχει ειρμό η αφήγηση καλό είναι να διαβάσετε πρώτα εδώ..

δεν καθόταν να τον δέσουμε...

μ' αυτή τη φράση απάντησε ο ματατζής (αστυνομικός) μάρτυρας κατηγορίας στην ερώτηση της προέδρου του δικαστηρίου "σε τί συνίσταται η αντίσταση κατά της αρχής".

και κεί όλοι μας σκάσαμε στα γέλια. μέσα στην αίθουσα του τριμελούς αυτοφώρου, όπου δικαζόταν ένας κάτοικος της γειτονιάς μου, ο δ. γιατί τόλμησε να διαμαρτυρηθεί στα φασιστοειδή που μες στα μεσάνυχτα θορυβούσαν κάτω από το σπίτι του, φυλάσσοντας-ντε και καλά-τα γραφεία του μπατσοκ στη Χ. Τρικούπη.

ο επικεφαλής της διμοιρίας των ΜΑΤ ήταν ο μάρτυρας, ναι ο επικεφαλής, ολόΐδιο φασιστόμορφο τέρας. τύφλα στις μπόμπες κείνο το βράδυ, πιστό στη θρασσυδειλία του αντέτεινε προς τη γυναίκα του δ. που πρώτη διαμαρτυρήθηκε από το μπαλκόνι του σπιτιού της αν έχεις αρχίδια κατέβα κάτω. και κατέβηκε αυτός που εκ φύσεως διέθεται τα αρχίδια, ο άντρας της. τον οποίον πάραυτα θέλησαν να μπουζουριάσουν, φορώντας του χειροπέδες. και αυτός αντιστεκόταν, ιδού το έγκλημα, ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΤΑΝ.

φυσικά το κωλόχαρτο με το οποίο τον τύλιξαν δια τα περαιτέρω έγραφε και για εξύβριση κατά συρροή. Εξύβριση αρχής ! 

δεν καθόταν να τον δέσουμε. και μες στη μαυρίλα που μας περιτύλιγε σκάσαμε στα γέλια. και η πρόεδρος αντί να πετάξει έξω από την αίθουσα καμμιά 20 φασιστοτόμαρα που ήρθαν να ..συμπαρασταθούν στον ...μάρτυρα κατηγορίας και πέντε-έξι δελτάδες οπλισμένους που περιφρουρούσαν (μες στην αίθουσα) το φασιστόμορφο, αντέτεινε απορούσα ως μυξοπαρθένα ποιό ήταν το αστείο. Φυσικά αυτή και όλη η έδρα του δικαστηρίου δεν ανίχνευσαν σταγόνα φαιάς φαιδρότητας στη μαρτυρία του φασιστοειδούς. λιγάκι νάβαζαν την, κατευθυνόμενη από τις ανάγκες των αφεντικών τους, λογική τους να τρέξει θα μας πήγαιναν για ασέβεια στο νόμο και την τάξη. κοινώς θα μας μπουζούριαζαν κι εμάς. δεν είναι δυνατόν να εμπαίζεις τους θεσμούς και τους ιερούς νόμους τους.

ένας κοινωνιολόγος ή ένας ψυχίατρος επίσης δεν θα τόβρισκαν αστείο. από τη σκοπιά τους βέβαια. ένα εικοσιπεντάχρονο παιδί που εμποτίσθηκε με τα νάματα του φασισμού εκπαιδευόμενο στους λόχους των σύγχρονων SS δεν είχε κανέναν λόγο να μην επαναλάβει κατά λέξη αυτά που τούμαθαν. ίσως με κάποιες παραλλαγές: δεν καθόταν να τον ασφαλίσουμε, να τον δεσμεύσουμε, να τον εγκλωβίσουμε. παραλλαγές που ακούστηκαν από τον επόμενο μάρτυρα. 

εκεί στα θερμοκήπια του φασισμού, στις σχολές της αστυνομίας και της ταχύρρυθμης εκπαίδευσης λεγεωναρίων των δυνάμεων καταστολής και τρομοκρατίας, όπου διδάσκονται όχι μόνο τα βασανιστήρια κάθε μορφής, οι τεχνικές της μαζικής ενοχοποίησης, το ιδεολογικό σύμπλεγμα της απεριόριστης εξουσίας πάνω στον άλλον, η απογύμνωση των δικαιωμάτων κάθε πολίτη έναντι της εκτελεστικής εξουσίας, ακόμη και των αποβρασμάτων της. δίνει το ελεύθερο σε κάθε τομάρι να σε τυλίγει άνευ αιτίας και αφορμής σε ένα κωλόχαρτο, να σε κάνει ξέφτια, ακόμη και να σου αφαιρεί τη ζωή μόνο και μόνο γιατί δεν του άρεσε η φάτσα σου. 

γνωστά είναι αυτά και τα βιώνουμε. δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια να καταλάβουμε πως τέτοια άτομα σε ελάχιστους μήνες μεταμορφώνονται σε εγκληματίες, σε δολοφόνους αξιοπρέπειας. πως ενδυόμενοι τη στολή, αυτόματα αποκτούν το δικαίωμα εξόντωσης και καταπολέμησης κάθε πολίτη και κάθε  άποψης που αμφισβητεί την εξουσία τους. το ότι δεν διδάχθηκαν πως υπάρχουν δικαιώματα, νόμοι, ελευθερίες, και ακόμη περισσότερο πως η αντίσταση είναι ο νόμος και καθήκον των ελεύθερων ανθρώπων όταν η αδικία πέφτει πάνω στο κεφάλι τους, θα μπορούσε να τους δώσει κάποια ελαφρυντικά. θα μπορούσε να δώσει όμως και την ευκαιρία στους λειτουργούς της δικαιοσύνης να αναπληρώσουν το κενό διδασκαλίας και εκπαίδευσης των ατόμων αυτών. έστω με μια παρατήρηση.

αλλά τί έκαναν εν προκειμένω οι κύριοι δικαστές ; πως επέτρεψαν στα λύματα του φασισμού να εκβραστούν στην αίθουσα της δικαιοσύνης ; να υποθέσω ότι φοβήθηκαν ; ή μηπως έχει επέλθει κατακλυσμός λυμάτων σε όλες τις εκφάνσεις της κρατικής εξουσίας, διαποτίζοντας σιγά-σιγά όλη την κοινωνία ; και κάθε πολίτη χωριστά...

να θυμάσαι μόνο, να θυμάμαι

στη χώρα του δεν θυμάμαι

κάνω τρία βήματα μπρος και χάνομαι*

πως τον μίτο που μούδοσες κάποτε από τα σκοτεινά να βγώ, τον έχω ακόμη. πάντα μου χρειάζεται. γιατί η ζωή μας κατοικεί σε λαβύρινθους. κι' αν μερικές φορές ξεχνώ μαζί μου να τον κρατώ, να ξέρεις πως δεν τον παράτησα στα άχρηστα. κουβαλώ ακόμη πάντα μαζί μου και 'κείνη τη φωτογραφική μηχανή που μου χάρισες. και μ' όσα πρόλαβα να μάθω για την τέχνη της ευθανασίας των στιγμών. καταγράφω τα ασήμαντα για να έχουν ένα στίγμα τα σημαντικά. κάποτε σαν ανταμοιβή θα σου παραδώσω όλα τα λάφυρά μου και θα χαρείς γιατί το δώρο σου έπιασε τόπο. μα σκέφτομαι τον μίτο να τον κρατήσω για πάντα. ώρες-ώρες ξενυχτώ, και σαν τις νυχτοπεταλούδες, πετώ από λάμψη σε λάμψη, ακούγοντας το τραγούδι της σιωπής. και το φτερούγισμα αυτό είναι η ζωή μου. και θάθελα από μια αφώτιστη γωνιά νάσουν με τη φωτογραφική σου μηχανή να καταγράφεις τα φτερουγίσματά μου. μου έλειψε αυτό, μου λείπει. και θάθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο. και μια μέρα αυτές οι εικόνες να ανταμωθούν, να σμίξουν και γίνουν το πατσγουόρκ της υπόστασής μας. και τα χρώματα να κάτσουν όπως μας αναπαύει. και οι γραμμές να δέσουν πλέκοντας όνειρα για τα κρύα του χειμώνα. και οι καμπύλες της ψυχής μας να κοιτάνε προς τ' αστέρια. να θυμάμαι μόνο, να θυμάσαι. πως δεν είναι η ζωή μας μια παράταση του πόνου. αλλά ένας αγώνας που δεν θα τελειώσει ποτέ.

*στίχοι από παιδικό αργεντίνικο τραγούδι (μουσικό θέμα στην ταινία "επίσημη ιστορία")

φθινοπώρου ανάσες

 γυμνή στην πρωϊνή δροσιά κράτησα τους καρπούς μου

θυμόμουν την κατάρα του Χριστού,

 και σκέφτηκα πως άδικη δεν ήταν η οργή του.

 και μούδωσε τα μάτια για να δώ

τους ανθούς του δεντρολίβανου 

και το χάρισμα της ταπεινοσύνης 

απέναντι σε καιρούς που διαδέχονται τους δικούς μου 

γιατί πάντα μια άνοιξη κρυμμένη μέσα μας καρτερεί

δηλώνοντας τους Μάηδες που θάρθουνε, 

όπως τούτες 'δω οι μαγιοπούλες.

δεν είναι η βιασύνη της πλάσης

μα η βαθειά ριζωμένη πίστη της στη ζωή,

που κάνει την καρπουζιά να βγάζει γλώσσα στο χειμώνα

κι' ο πόθος των καλοκαιριών βαθειά μες στη ψυχή μας

μικρόκοσμοι της ερήμου

στην έρημο του πουθενά

υπάρξεις που Επιμένουν

στα ίχνη των πουλιών

και στην πνοή τ' ανέμου…

που αρκούνται στους αντικατοπτρισμούς οάσεων

αναζητώντας την Επιστροφή

δέηση της πλάσης τα ταπεινά και πολύτιμα

για να συναντηθούν κάποτε οι δρόμοι Της

πες μου ποιός άραγε νάν ο άγγελός Της

όλα γκρί

κοιτάζω τις φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις στην Τουρκία για τη Γάζα. επιδρομή θλίψης από τη σύγκριση. ένα εκατομμύριο στην Ισταμπούλ, χίλιοι με το ζόρι εδώ, στην Αθήνα, διεκπεραιώνουν σέρνοντας τα πόδια τους ένα ακόμη "καθήκον". το συζητάς, όχι για να μοιραστείς τη θλίψη αλλά να κεντρίσεις συνειδήσεις. "πόσα εκατομμύρια είναι οι τούρκοι, πόσα εμείς.." σε κατακεραυνώνουν. κι' όταν τους λες "ας κάνουμε αριθμητική αναγωγή" σε ξανακεραυνώνουν. "ναι, αλλά αυτοί έχουν πολύ νεολαία". "κι' εμείς έχουμε νεολαία, αλλά στις διαδηλώσεις αυτές όπως και σε πολλές άλλες μάλλον ήταν αλλού. όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι είμαστε λέω, γίναμε πια κολλητοί". "ναι αλλά εκεί ο Ερντογάν πήρε σαφή θέση". 

χίλια ελαφρυντικά, απειράριθμα στρογγυλέματα. μάταιοι διάλογοι ανάμεσα σε κουφούς, που μπορούν με τη μεγαλύτερη ευκολία να σε πάνε όπου αυτοί θέλουν. στην καλύτερη περίπτωση φεύγεις αδιάβαστος και μετεξεταστέος. 

ας όψονται οι "αγανακτισμένοι" της πλατείας, του facebook, των blog, των κομματικών στρατιών. που όλο και λιγοστεύουν οι τελευταίοι, όμως τα επιτελεία τους ακούν φωνές από το υπερπέραν της πλατείας του 2011 και του 2012 και νομίζουν ότι βλέπουν τις μάζες έτοιμες να εισβάλλουν στα θερινά ανάκτορα ή στη χειρότερη περίπτωση να ψεκάσουν με την ψήφο τους το κακό ή τον καπιταλισμό.

είναι μακρυά η πρεσβεία, είναι μακρυά η Γάζα. μακρυά είναι και το Φαρμακονήσι, μακρυά και η Μανωλάδα, το υπουργείο εργασίας στη Σταδίου... όλα είναι μακρυά, ήταν πάντα μακρυά. εδώ και χρόνια μετακινούνται σαν τις τεκτονικές πλάκες και έχουν την τάση να απομακρύνονται όλο και περισσότερο. σε χιλιόμετρα δεν μπορώ να υπολογίσω, μπορώ όμως να το υπολογίσω σε ανθρώπους στο δρόμο, σε φωνές, σε ψυχή. και κυρίως σε λόγια που λέγονται με τα χέρια, τα πόδια, το κορμί. μπορώ ακόμη να το υπολογίσω από την ανομολόγητη κατάθλιψη όλων μας.

ένας από τους ατέρμονες διαλόγους στάθμευσε κάποια στιγμή σε μια απλή ερώτηση: "μα όλα μαύρα τα βλέπεις;" "όχι δεν βλέπω τίποτα μαύρο" απαντώ. και πριν προλάβει ο συνομιλητής να εκφέρει τον διθυραμβικό του πόνημα συνέχισα". "μαύρα όχι, γκρί ναι". ζήτημα αν κατάλαβε αυτό που ήθελα να πώ: μακάρι νάταν όλα μαύρα, θάχαμε ελπίδες. όλο και κάποιος Μαγιακόφσκι θα τίναζε τα μυαλά του (μας) στον αέρα, ξετινάζοντας τη σκουριά δεκαετιών από το σώμα τούτου του λαού. και θάταν πολλοί οι ποιητές τούτου του μαύρου κόσμου. και δεν θα γράφαν οληνυχτίς παπαριές, εισπράττοντας ολημερίς το αντιμίσθιό τους.

όλα γκρί. στο χρώμα που διάλεξε ο διακοσμητής του κόσμου μας και ο ελαιοχρωματιστής των ψυχών μας φρόντισε και φροντίζει για τη στιλπνότητά του και τη φρεσκάδα του. έτσι που κανένας λεκές κόκκινου ή μαύρου να μην μπορεί να επικαθήσει στις επάλληλες στρωματώσεις του. 

...και ο βαρκάρης ξεστομίζει βρισιές κατά το γιαλό.

ο θυμός του Αχιλλέα

εγώ, ώ Πρίαμε, βάσταξα τούτο το θυμό βαθειά μες στην καρδιά μου, ώσπου ο φίλος μου να ταφεί με τις τιμές που τ' άρμοζαν. Κι' αφού το μνήμα του έστησαν οι άνδρες μου κι' άκουσαν τη δική μου πεθυμιά, δίπλα του να ταφώ, σαν οι θεοί τ' αποφασίσουν, μ' αγώνες τίμησα την ταφή του,όπως στο γένος μου αρμόζει. κι' ύστερα έφαγα και ήπια κι' έπεσα να κοιμηθώ...

άκουγε τούτα τα λόγια του Αχιλλέα ο χαροκαμένος πατέρας σκυφτός, έτσι που τα δάκρυα κατά γής να πέφτουν, να δροσίζουν το κορμί του παιδιού του, στα κατάβαθα του Άδη. και τ' άσπρα του μαλλιά ευθύς στον ουρανό κοιτούσαν, τ' άσπρα μαλλιά πάντα στον ουρανό κοιτούν. 

....και στον ύπνο μου εκεί, όπου της γής τ' ανάχωμα ανάλαφρος αφήνεις και τάζεις στον κόσμο ομορφιές, κίνησα τη ψυχή του γυιού σου για να βρώ, να τούπω λόγια σαν αυτά: ό,τι κακό εγίνηκε ξεφύτρωσε απ' τη λύπη, της μέρας έργα μην μετράς Έκτορα ανδρείε.

έσκυψε κι' ο Αχιλλέας και τα λόγια τούτα κατά γης πήγαιναν, συγχώρεση να ζητήσουν. συγχώρεση του νικητή, κάπως σαν νάθελε αυτός νάναι ο ηττημένος.

τούτη η αντρειωσύνη έλαχε στον Αχιλλέα: να μη χρειαστεί η Θέτιδα θερμά να ικετέψει, μήτε τα δώρα των ηττημένων λύτρα του θυμού του να γενούν.

τα ψώνια της κυριακής

κατέβηκες χθές στα μαγαζιά. να λιγουρευτείς τις βιτρίνες, να κορέσεις τον αδηφάγο καταναλωτισμό σου. έστω με τα απομεινάρια του γλίσχρου μισθού σου ή με το θησαύρισμά σου σε μαυραγορίτικες εποχές. 

λίγοι σαν και σένα χθές στα κεντρικά μαγαζιά της πόλης. στα μαγαζιά εκείνων που άρπαξαν την ευκαιρία που η αδυναμία των συναδέλφων τους τούς πρόσφερε, ελπίζοντας πως η ταμειακή τους θα βγάζει φωτιές. ή εκείνων που τρέφονται από τα λύτρα της λεηλασίας, όπως οι λεγόμενες αλυσίδες-ναοί του καταναλωτισμού.

λίγοι οι χθεσινοί "πελάτες" σαν τα κοράκια πάνω στα πτώματα των ερήμων. θες η εποχή, θες η έλλειψη ρευστού, μεσούντος του μήνα γαρ. λίγοι, αλλά αρκετοί για να δώσουν το δικαίωμα στην προπαγάνδα να θραιαμβολογήσει. να ασελγήσει και πάλι πάνω σε όσους αντιδρούν στο ξεχαρβάλωμα της ζωής τους. να μηνύσει πάνω σε κάθε εργαζόμενο πως επιγείως θα διαβιεί στην κόλαση της κινεζοποίησης. και πως τούτη η κόλαση είναι η μόνη οδός να τον οδηγήσει στον παράδεισο της ανάπτυξης και της ευημερίας.

λοιπόν ανθρωποφάγε καταναλωτή, σύ που κατέβηκες χθές για να ψωνίσεις στο ΠΛΑΙΣΙΟ της οδού Βουλής αλλά οι "κομμουνιστές" στο απαγόρευσαν, αναγκάζοντας το αφεντικό να κατεβάσει ρολά. έγινες άθελά σου ή πλανεμένα έστω το προ-εικόνισμα μιας ράτσας καινοφανούς ζώου. που τρέφεται από σάρκα και αίμα ομογενών πλασμάτων. που κανιβαλίζει πάνω σε εργαζόμενους. που μη αντέχοντας τη στέρηση, μη έχοντας άλλην ελπίδα και διέξοδο επιβίωσης δουλεύουν σαν σκλάβοι 60 ώρες τη βδομάδα, απλήρωτες οι περισσότερες. απαίτησες αυτοί οι συνάνθρωποί σου να δουλέψουν και την έβδομη μέρα, μήπως και στερηθείς το γκατζετάκι για λίγες ώρες. και αναρωτιέμαι τόσες δεκαετίες ευημερίας πως τάβγαζες πέρα με μαγαζιά που δούλευαν 40 ώρες τη βδομάδα. ή θάχεις σωρεύσει στέρηση shoppin therapy ή θάσαι ο νεόπλουτος  των ημερών μας.

δεν θέλω να θυμάμαι την "αγανακτισμένη" φάτσα σου, γιατί διατηρώ μιαν ελάχιστη ελπίδα πως τα λόγια που άκουσες χθες θα βρούν λίγο τόπο στο μυαλουδάκι σου.

άκουσες λοιπόν πως η τσάντα με τα ψώνια-λύτρα της εξαγοράς σου, που ευτύχησες να μην κρατήσεις χθες θα συμβόλιζε τη σημαία του τάγματος των ανθρωποφάγων μισθοφόρων της "ανάπτυξης", της απελευθέρωσης της αγοράς. θα αποτύπωνε το ξεπούλημα της ανθρωπιάς σου. θα πρόσφερε τη μέγιστη ικανοποίηση σε αυτούς που σε έθρεψαν κατά τις βουλές των.

ας μη γενείς ένας λεγεωνάριος του μοχθηρού των στρατεύματος. ο τροφοδότης του κοινωνικού αυτοματισμού, μιάς και δικαιολογήθηκες πως είσαι δημόσιος υπάλληλος και δεν προκάνεις τις άλλες μέρες να ...ψωνίσεις (!).

θυμήσου: τα ψώνια της κυριακής είναι ο απόλυτος ευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης.