το εμβαδόν του κόσμου

γκράφιτι στην οδό Καλλιδρομίου

είναι πράγματα μικρά

δεν εξαφανίζουν τη φτώχεια

δεν μας βγάζουν από την υπανάπτυξη

δεν κοινωνικοποιούν τα μέσα παραγωγής και τις τράπεζες

δεν απαλλοτριώνουν τη σπηλιά του Αλί Μπαμπά.

Ίσως, όμως, να απελευθερώνουν τη χαρά της δράσης

και να τη μεταμορφώνουν σε πράξεις.

Και, τελικά, το να δρας πάνω στην πραγματικότητα

και να την αλλάζεις έστω και λίγο

είναι ο μόνος τρόπος να αποδείξεις

ότι η πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει.

Εδουάρδο Γκαλεάνο

έτσι πορευτήκαμε, με τα λίγα αυτά ψίχουλα καθώς θάλεγε ο κυρ Μήτσος. γιατί αυτός ο δρόμος ήταν το νανούρισμα των ονείρων μας. γιατί ήταν το ξέφωτο που μας έφερνε στην πηγή να ξεδιψάσουμε, να ξεπλυθούμε από τη σκόνη των χημικών. να γλυτώσουμε από τη χολέρα της κατάθλιψης και από τη σαπίλα της αναμονής του μάνα από το χέρι κάποιου υψίστου.

αναθεματίζοντας κάθε θεό, φτάσαμε ως εδώ. και μπορούμε πιια να ρίχνουμε μπουρλότα σε κάθε ναό. μπορούμε να τον βρίζουμε, μπορούμε και να τον χλευάζουμε. ακόμη και από το παγκάκι που είναι το σπιτικό μας. ακόμα μέσα από τους τροχούς της σκουπιδιάρας την ώρα που μας αλέθει. μπροστά στο σούπερμαρκετ την ώρα τ' αγκαλιάσματος, την ώρα της προσευχής. κι' ο θεός να μας κοιτά με βλέμμα αποσβολωμένο και να τραυλίζει. γιατί έτσι τόχε η ιστορία: να ταπεινώσουμε κάθε θεό. να γίνει η γή όλη σπίτι των παιδιών που ονειρεύονται, των παιδιών που ξέρουν να παίζουν. αντίδωρο σε όσους τόλμησαν το ρεσάλτο στους ουρανούς.

Αλήτη ! Απόψε είν' η βραδια τόσο καλή, τόσο καλή.

Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ' ένα παγκάκι Αλήτη ! 

Πλάτυνε η Σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,

πο 'κανε ο άνθρωπος τη Γη κι όλο το Σύμπαν σπίτι.

Δεν έχεις δάκρυα να θρηνείς, ούτε κουράγιο να πονείς,

ούτε κραυγές υστερικές να βγάνεις πέρα ως πέρα.

Είσ’ ένα κύμα σιωπηλό μιας τρικυμίας παντοτεινής,

Που γαληνεύει ανήσυχα στην ήσυχη εσπέρα.

Τα σφυρίγματα του αλήτη,Τεύκρος Ανθίας

βρεθήκαμε 'δώ λοιπόν, στο μύλο και πάνω στο σταυρό. κυνηγημένοι από ιεροεξεταστές, αναθεματισμένοι από ορθόδοξους και ετερόδοξους. γιατί αποτάξαμε τη νομολογία τους, ανυπάκουοι στην ετερονομία κάθε ιστορικής νομοτέλειας που μας δίδασκε την υποταγή στους νοικοκυραίους, που μας δίδασκε πως να βυζαίνουμε το γάλα της μάνας μας ως την τελευταία σταγόνα, πως να εξασφαλίζουμε τη σύνταξη για τα γερατιά, πως πρέπει να πηγαίνουμε κάθε κυριακή στο ναό, πως είναι προδοσία να μην αγοράζουμε την εφημερίδα του κόμματος. 

πόντος σκοτεινό το "κράτος" τους, κύμβαλα αλαλλάζοντα τα πονήματά τους.

μας χλεύαζαν: γιατί αφήσαμε την ιδεολογική καθαρότητα προνόμιο δικό τους, μαγιά να πλάθουν το ψωμί τους με τ' αλεύρι της εσπερίας. κάποτε-κάποτε τους λυπόμαστε, βλέποντας πως ήταν η μόνη τους περιουσία. μα ποιά καθαρότητα τροχίζει το λόγο και χορταίνει τις ψυχές;

βαδίζαμε μέσα από το θολό περίγραμμα των πραγμάτων, φιλούσαμε χέρια παιδικά, μοιραζόμασταν ματιές που έκαναν το σώμα να σκιρτά. παλεύαμε για μια ζεστή αγκαλιά και η ζωή συνεχίζει να μας χαμογελά. 

μετρούσαμε την απελπισία με θερμόμετρα αριθμών, 

τον θάνατο σε κλίμακες αυτοκτονιών, 

την παγωνιά στις τιμές του πετρελαίου....

Θωμάς Τσαλαπάτης: 

και τότε σηκωθήκαμε. πιάσαμε σφιχτά το χέρι του άλλου και φτάσαμε ως εδώ. για να μη γράψουν οι ιστορικοί πως ο θάνατός μας ήταν η μόνη μας ιστορία, για να μη μάθουν τ' αληθινά μας ονόματα από τα κηδειόχαρτα. ούτε κομματικά παράσημα, ούτε σημαίες στα φέρετρά μας, ούτε σύνταξη στα ορφανά μας. μόνη μας σύνταξη* αυτή της αλληλεγγύης.

Επαιξες τη φωνή της ελπίδας εκεί που δεν υπήρχε φωνή.

Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.

Εχω κρατήσει μέσα μου την τουφεκιά σου.

Πάνω στο χώμα σου είμαστε. Εχουμε πατρίδα.

Νικηφόρος Βρεττάκος 

Ελεγείο στον τάφο ενός μικρού αγωνιστή.

εμείς γράφουμε την ιστορία, 
εξισώνοντας το καλό με το κακό, σκοτώνουμε το ψέμα.
κι' έτσι θα πορευτούμε, 

και θάναι τα παγκάκια μας χαμογελαστά, περιμένοντας τους έρωτές μας.

κι' έτσι θα πορευτούμε. 

γιατί του κόσμου το εμβαδόν είναι το εμβαδόν των ονείρων μας.

υγ1. τρεις μέρες στο χωριό, αποκλεισμένος από κάθε άλλο μέσο επικοινωνίας, μαθαίνω τα κατορθώματα του κ. βαρουφάκη και των συν αυτώ από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. ξημερώματα της τρίτης μέρας η λασποβροχή λούζει τον κόσμο. μα τα πουλιά δεν μ' αφήνουν να λυπηθώ. ακόμη και αν οι τουφεκιές των άπληστων κυνηγών σκεπάζουν το τραγούδι τους, και η λασποβροχή βαραίνει το πέταγμά τους. τα πουλιά καλούν τη νοσταλγία και αυτή καταφθάνει με τις εικόνες ενός κοντινού μέλλοντος.

υγ.2 αναρωτιέμαι αν η ανάρτηση έχει κάποια σχέση με τα τεκταινόμενα στα γήπεδα της εσπερίας. μια ματιά στον κήπο πίσω από το λασπωμένο τζάμι με πείθει πως ναι: σωριασμένα πορτοκάλια κατα γής, χτυπημένα από τους πάγους, τους αγέρηδες και την εκ μέρους μου αποποίηση της δωρεάς, ζυγιάζοντας το κόστος του ταξιδιού. τελικά η ζωή μας δεν μπορεί να είναι μια αντιγραφή του καπιταλισμού.

υγ.3. φαντάζομαι τη χαρά της πέμπτης φάλαγγας για τις κωλοτούμπες των συριζαίων. σύντροφοι ας προσέχατε. όποιος παίζει στο γήπεδο του καπιταλισμού πάντα χαμένος θάναι. και θα τον χλευάζουν οι εκ περισσού εξαγορασμένοι ρέφερι. για τον επερχόμενο κατακλυσμό της λασποβροχής θα επανέλθω.

υγ.4 προχθές και μετά από πολύ καιρό αρνήθηκα να πληρώσω διόδια στην αλητεία οδό Αθηνών-Πατρών. πέρασα "στο άνετο" ίσως γιατί δεν υπήρχαν περιπολικά να καραδοκούν για να καταγράψουν τους παραβάτες.

* σύνταξη εκ του συντάσσω/συντάσσομαι.

η πλατεία ήταν γεμάτη..

μ' αυτό δεν λέει κάτι

ούτε ποτέ πρόκειται να πεί....
μάταιος κόπος λαέ.

πάψε λοιπόν

τους αλυσοδεμένους προσκυνητές να λογάσαι

και προχώρα...

υγ. Εκτός από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ανάλογες συγκεντρώσεις οργανώθηκαν στην  Κύπρο, το Παρίσι, την Φρανκφούρτη (έξω από το κτήριο της ΕΚΤ), το Βερολίνο (έξω από τα γραφεία της Ε.Ε.) αλλά και σε πολλές ακόμα ευρωπαϊκές πόλεις. 

Ακόμη σε άλλες πόλεις της χώρας: Ηράκλειο Κρήτης, Πάτρα, Ιωάννινα, Βόλο, Άμφισσα, Λαμία, Τρίκαλα, Καστοριά, Δράμα, Κατερίνη, Σέρρες, Καβάλα, Καλαμάτα, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Φλώρινα, Ξάνθη, Σπάρτη, Πύργο, Κόρινθο, Αίγιο, Χανιά, Ιεράπετρα, Άγιο Νικόλαο, Ρέθυμνο, Ρόδο, Τήνο, Κάλυμνο, Λέσβο (εντυπωσιακή συγκέντρωση), Πάρο, Σύρο, Σάμο, Κέρκυρα, Ζάκυνθο, Λευκάδα, Χίο και Κω.

κ' εγώ ποιόν να πιστέψω...

...τον λύκο που ουρλιάζει ή τον κυρ μήτσο που βελάζει ;

διαβάζω παντού, διάβασα εδώ κι εδώ πως οι εταίροι μας, για τους οποίους ο κυρ μήτσος παίρνει όρκο πως είναι κώλος και βρακί με τους συριζαίους, ορλιάζουν γιατί ξηλώνονται ένα-ένα τα "κεκτημένα" τους από τη βάρβαρη τετραετία. λίγο τόχεις να καταργηθούν οι φυλακές τύπου Γ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι κλούβες έξω από τα σπίτια μας, οι εποχούμενοι τραμπούκοι των ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ ; Λίγο τόχεις να σταματήσει το ξεπούλημα όσων μας έχουν απομείνει ; λίγο τόχεις να ανακτηθούν έστω και λίγα ψίχουλα από τα εργασιακά δικαιώματα ; λίγο τόχεις να προστατευθεί η κεραμίδα πάνω από το κεφάλι μας ;

αυτά τα "λίγα" ο κυρ μήτσος θα τάλεγε γλειφιτζούρια. όμως οι καπιταληστές κάτι περισσότερο ξέρουν και κάτι χειρότερο προμαντεύουν από αυτό το ξήλωμα. μα κυρίως δεν τους αρέσει το ύφος και το ήθος της νέας κυβέρνησης μιας και αλλοιώτικα είχαν συνηθίσει δύο αιώνες τώρα.  και όπως ο κυρ μήτσος είναι κι' αυτοί αμετάπειστοι μπρος στα επικοινωνιακά τερτίπια του κ. βαρουφάκη. 

ο κυρ μήτσος δείχνει να μην καταλαβαίνει ώρες-ώρες. γιατί αυτός ο ξεσηκωμός μπορεί να γίνει φωτιά που θα αποτεφρώσει πολύ περισσότερα από τα ψίχουλα και τα γλειφιτζούρια σε όλη την ευρώπη.

ο κυρ μήτσος βέβαια δεν συγκινείται από αυτά καθότι αναμένει την εργατική επανάσταση,  ορέγεται την παλινόρθωση του αρπαχτού. γι' αυτό τόσα χρόνια απαξιεί να σηκώσει μια πέτρα να τους την πετάξει στα μούτρα. όλα αυτά τα χρόνια τουμπεκί ο κυρ μήτσος μιας και τα ταμεία τα κρατούσαν ως τώρα "δικά μας έμπιστα χέρια". τώρα που ο κορβανάς πέρασε σε "εχθρικά" χέρια ο κυρ μήτσος δηλώνει με στεντόρια φωνή πως από την πρώτη στιγμή θάναι στο δρόμο. όχι για σήμερα, σιγά μην κατέβει στο σύνταγμα να ενισχύσει τους συριζαίους.

θυμάμαι και πριν λίγα χρόνια που έπεσε ο "σύμμαχος" κωστάκης με το που ανέλαβε ο τότε κύριος εχθρός του κυρ μήτσου, έπεσαν όχι βέβαια πετριές αλλά γιαουρτώματα. με το καλημέρα σας, με το που πήγαν οι υπουργοί του γιωργάκη να αναλάβουν τα υπουργεία τους.

ο κυρ μήτσος δεν ακούει και δεν βλέπει λύκους. μάλλον τους βλέπει πολύ περισσότερους από όσοι είναι γιατί σ' αυτούς υπολογίζει και όσους ψήφισαν συριζα. το δε χειρότερο για τον κυρ μήτσο είναι πως δεν έχει βγάλει άχνα για όσα τώρα τα λυκόπουλα του συριζα σκέφτονται να επαναφέρουν σαν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. άχνα ο κυρ μήτσος ο επαναστάτης. όπως άχνα δεν έχει βγάλει κανένας προνομιούχος και βολεμένος σε τούτη δώ τη χώρα.

κυρ μήτσο μου είναι σαν να μου λες πως το να καταργηθεί η βαρβαρότητα και ο ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας το γουστάρουν και οι λύκοι έξω και μέσα από τη χώρα. δεν μένω στα "ψίχουλα" των άλλων συριζέϊκων εξαγγελιών για τις οποίες ουρλιάζουν οι λύκοι. Αλλά πες μου καλέ μου πως και όλοι αυτοί που διαφωνούν με όσα δηλώνουν και κάνουν τα λυκόπουλα γιατί δεν βγήκαν ποτέ στο δρόμο να διαμαρτυρηθούν για τις φυλακές τύπου Γ, για την αστυνομική βαρβαρότητα, για τη δικαστική παρανομία;  

καλέ μου μήτσο πες μου για τα μπρό-κωλα. με τα λάχανα και τα βρακιά μην καταπιάνεσαι, θα τα λερώσεις....

σημείωση: το παρόν κείμενο δεν είναι σκωπτικό, γράφτηκε δε με αφορμή τη λυσσαλέα επίθεση εντεταλμένων blogs κατά της πολιτικής της νέας κυβέρνησης. δεκάδες γκεμπελίσκοι νυχθημερόν ασχολούνται με το να διαστρεβλώνουν, να αναπαράγουν και να διαδίσουν ό,τιδήποτε μπορεί να συκοφαντήσει και να απαξιώσει τη νίκη του λαού στις 25 γενάρη*. οι μισθοφόροι κονδυλοφόροι και τα παπαγαλάκια δεν έχουν καταλάβει όχι καν το μέγεθος και το συμβολισμό της νίκης αυτής αλλά ούτε το ποιός είναι ο νικητής. πιστεύω πως αποτελεί αυτή η προπαγάνδα προσβολή και όχι πολιτική τοποθέτηση. και δεν μιλάμε για δεξιές και φασιστικές ιστοσελίδες αλλά για τους "¨Α-λλους". που ακόμη και οι δήθεν προσωπικές ιστοσελίδες αναπαράγουν τη προπαγάνδα τους. Αφήνω κατά μέρος τα μηνύματα που εξακολουθούν να μου έρχονται στο ηλεκτρ. ταχυδρομείο. τους αφήνω στη μαύρη μοίρα τους.

*αναφέρομαι σε όλα τα "πρώτα" και "έγκυρα" blogs που όλες (ΜΑ ΟΛΕΣ) οι αναρτήσεις τους αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ ( κάτι που ισχύει εδώ και 3 χρόνια).

Ida. (Ιστορική μνήμη, ο αιωνόβιος σπόρος της Άνοιξης)

 στη χώρα του δεν θυμάμαι

κάνω δυό βήματα εμπρός και χάνομαι.

(στίχοι από παιδικό αργεντίνικο τραγούδι)

Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης για την ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι: Η Ida είναι η ταινία της χρονιάς. Σφραγίζει την ευρωπαϊκή ευαισθησία όπως την σφράγισε πέρυσι η Grande Belezza του Πάολο Σορρεντίνο. Πρόκειται για ταινίες-σπουδές, που μιλούν για την ψυχή των λαών και των ανθρώπων, για την αξεδιάλυτη συνύφανση του ατομικού με το συλλογικό, για το βάρος της μνήμης και της ιστορίας, για την Ευρώπη των νεκρών και των φαντασμάτων.

Ακόμη και αν πρόσθετα τη Λευκή Κορδέλα του Χάνεκε, πάλι θα ένοιωθα πως κάτι λείπει από το παζλ της ιστορικής μνήμης όπως την έχει ως σήμερα καταγράψει το ευρωπαϊκό σινεμά. Θα αναφέρω λοιπόν τον Ήχο της Σιωπής του Μίκλο Γιάντσο* (1965). Ίσως η πρώτη ταινία που μιλά ξεκάθαρα για αυτό που θα επερχόταν τρία χρόνια μετά, την Άνοιξη της Πράγας και την αρχή της ολικής κατάρρευσης του υπαρκτού (;) σοσιαλισμού. Ο Ήχος της Σιωπής προειδοποιεί απροκάλυπτα. Λίγα χρόνια πριν ο Ίμρε Νάγκι με την ιστορική άρνησή** του  έσωσε την αξιοπρέπεια της ηττημένης πια επανάστασης της Βουδαπέστης, ξηλώνοντας έναν κόμπο από το πλέγμα της "ηθικής" του υπαρκτού. 

Αυτές οι τέσσερις ταινίες αφηγούνται τις πτώσεις. Ο Χάνεκε μιλά για τον φασισμό που έχει φωλιάσει μέσα μας, που έχει διαποτίσει τον κοινωνικό ιστό και δεν απομένει παρά να ξεχυθεί πάνω στο γεωγραφικό κοινό. Ο Σορρεντίνο μιλά για την πτώση της κοινωνίας του εμπορεύματος, για την ηθική του χρήματος. Για την ανάγκη επιστροφής στο λιτό της καταγωγής μας. Και ο Παβλικόφσκι δένει μεταξύ τους τις γενιές δύο εποχών, γεφυρώνει το χθες με το αύριο, φέρνει αναπόφευκτα στη μνήμη άλλες επιμέρους αφηγήσεις της ολότητας, που όλες δένουν μεταξύ τους, εγκαλώντας μας να ενδώσουμε στην ιστορική μνήμη. Εκ του προχείρου αναφέρω τις Ζωές των Άλλων και τα Σφραγισμένα Χείλη.  

Στην Ida κυριαρχεί η αναζήτηση της αλήθειας. Δύο γυναίκες μη έχοντας κάτι κοινό μεταξύ τους, αναζητούν στο παρελθόν αυτό που θα μπορούσε να τις φέρει κοντά, αυτό που θα μπορούσε να ενώσει, αυτό που θα κάλυπτε το κενό της ύπαρξής τους. Και αυτό θα το αναζητήσουν πάνω και δίπλα από τους τάφους των νεκρών. Αυτών που θα μπορούσαν να αφηγηθούν την αλήθεια. Την αλήθεια των ερειπίων του κατακερματισμού, του πολέμου. Η περιπλάνηση στο αχανές (θυμίζει το Σολάρις του Ταρκόφκι, μάλιστα το μουσικό μοτίβο που κλείνει την περιπλάνηση είναι το ίδιο με το κυρίως μουσικό θέμα του Σολάρις, J.S. Bach Cantata BWV 638 Fmin) σήμερα έχει μια πυξίδα (τη μνήμη) και έναν προορισμό (να συναντήσει τους απόντες). Το Κοινό όλων μας.

* Αύριο κλείνει ένας χρόνος από τον θάνατό του (σε ηλικία 92 ετών).

** πρόκειται για μια ιστορική λεπτομέρεια που η αφήγησή της δεν χωρά εδώ.

Η ταινία προβάλλεται στο Αυτόνομο Στέκι

(Ζωοδ. Πηγής 95-97 και Ισαύρων, Εξάρχεια)

Παρασκευή 30 Γενάρη στις 20.30

με τους Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Αγκάτα Κούλεζα, Νταβίντ Όγκροντνικ 

Πολωνία 2013, Διάρκεια 82 λεπτά

Τότε και σήμερα

Για να θυμούνται οι παληοί (από εμάς) και να ξεχνάνε οι οπαδοί του ΚΚΕ.

Το 1981 ο Ριζοσπάστης πανηγύριζε για τη νίκη του ΠΑΣΟΚ.
Το 2015 η ίδια εφημερίδα πανηγυρίζει γιατί το κόμμα της πήρε 5,5%*. 

Για το κόμμα του Κουτσούμπα τίποτα άλλο δεν συνέβη χθές. Και πως να συμβεί άλλωστε..,. αφού το ΠΑΣΟΚ ήταν (κατά το ΚΚΕ) πιο αριστερό από τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Αν δεν πρόκειται για συνειδητή προσπάθεια απογοήτευσης, για οργανωμένη επιχείρηση παραίτησης, τότε μόνο σαν εμπάθεια μπορεί να εκληφθεί ο τρόπος κάλυψης της πραγματικότητας. Και αναρωτιέμαι αν με αυτή την τακτική δεν πριμοδοτείται η δεξιά και ο φασισμός. Έχοντας κάνει τόση πλύση εγκεφάλου στα στελέχη, μέλη και οπαδούς σου, όταν τους έχεις μπολιάσει με τόσο μίσος για την άλλη άποψη, λογικό είναι, σε πρώτη ευκαιρία να βρούν αποκούμπι στα κόμματα της ακροδεξιάς. Για να συνεχισθεί η φασιστική ολοκλήρωση. Η ιστορία έχει λαμπρά παραδείγματα να επιδείξει επ' αυτού.

* Ας δούμε τις εκλογικές επιδόσεις του ΚΚΕ από τη μεταπολίτευση και μετά.
1974 = 9,47%
1977 = 9,36%
1981 = 10,93% (παρόλη την πόλωση προς το ΠΑΣΟΚ !
1985 = 9,89 %
Ιούνιος 1989 = 13,1% (ενώ είχε συνεργασθεί με τη ΝΔ για την "κάθαρση" του σκανδάλου Κοσκωτά με τον ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς.
Νοέμβριος 1989 = 11.0% μετείχε της Οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα (με τον ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς).
1990 = 10,3% (με τον ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς).
1993 =  4,53% (γραμματέας η Αλέκα Παπαρήγα.
1996 = 5,61%
2000 = 5,52%
2004 = 5,9%
2007 = 8,15%
2009 = 7,54%
Μάϊος 2012 = 8,48%
Ιούνιος 2012 4,50% (κύριος εχθρός πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ)
2014 (ευρωεκλογές) 6,09%

2014 (περιφερειακές εκλογές) με χαμηλότερο ποσοστό 5,77% και υψηλότερο 15%. Στην Αττική έλαβε ποσοστό 10.66%.

Βλέπουμε ότι το ΚΚΕ έχει επανέλθει και "κολλήσει" σε ποσοστά της δεκαετίας του '30 και του '40 του περασμένου αιώνα. Ειδικά με τους δύο τελευταίους του γενικούς γραμματείς (Παπαρήγα, Κουτσούμπα). Ο καθείς ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

ελ.α ...

... όπως λέμε ελπίδα

αμήχανος μπροστά στην κενότητα των εκστομιζόμενων ιδεών, άφωνος στο ολίγιστο αυτών που τις διόρισαν κριτή των πάντων, κριτή της ζωής. ζώντας από πρώτο χέρι τη θανάσιμη δυσαρμονία λόγων και πράξεων, γνωρίζοντας τα δεινοπάθια της ιστορίας από τα καμώματα των χονδρέμπορων της επανάστασης, των ιακωβίνων του μαρξισμού και τοκογλύφων της ιστορικότητας, καρτερώ την αυριανή τους νύχτα. 

καλικάντζαροι του δωδεκαημέρου ξεσηκωθείτε. με τη σκληρότητα χαραγμένη για πάντα στο βλέμμα σας, με όσες αβύσσους άφησε στην ψυχή σας η αποδραμούσα ευαισθησία. η ευαισθησία που ακονίζει το στοχασμό, που εξοπλίζει τα όνειρα. ξεσηκωθείτε για να κρύψει την κενότητά σας το αταβιστικό θράσσος, η καπηλεία. και προ πάντων η περιφρόνησή σας για ό,τι ταπεινό (για σας) ξοφλάει την αγωνία της καθημερινότητάς μου(μας). 

εγώ πορεύομαι αλλοιώς: γιατί μου αρκεί ένα σημάδι ομορφιάς στο μισοσκόταδο. να βαδίζει δειλά προς το μέρος μου με τη συστολή της γυναίκας που ανακεφαλαιώνει κάθε στιγμή τα πάθη της. τις μελωδίες που καταφθάνουν από τα παληά αντιφθεγγόμενες από χροιές οργάνων ξεχασμένων από καιρό. 

ένα σημάδι ομορφιάς στο μισοσκόταδο το αντιφέγγισμα της ελπίδας. αρκεί για να σχηματίσω την ολότητα της ψυχής της, την εικόνα του προσώπου της που έχω χάσει εδώ και καιρό. και ξαφνικά, μέσα σε λίγες στιγμές προβάλλω την ολότητα της ομορφιάς ενός ταξιδιού. σε μια οθόνη που θα χωρέσει το τώρα, το χθες, το αύριο. μνήμες ιερές, παραμύθια από τον μέλλοντα χρόνο. μια μαρτυρία ομορφιάς που πλησιάζει στο μισοσκόταδο, μια μαρτυρία των πραγματικών μου πόθων, 

και βιάζαμαι, νάμαι έτοιμος για το ταξίδι, να μην αφήσω να προσπεράσει το γλυκό της χαμόγελο, η ανάμνηση της υπόσχεσής της πως όπου και να τραβήξουμε, όπου και αν μας πάει η ζωή εμείς θα είμαστε μαζί για πάντα. μαζί ξανά στη μάχη, στα χαρακώματα. υπόσχεση-αποσκευή για στο ταξίδι. που θα ξορκίσει τους εφιάλτες της νύχτας μου, θα γητέψει τις πληγές. 

***** 

αποφασίζεις για τα μεγάλα της ζωής απολαμβάνοντας τα πιο μικρά που έλαχε να σου δωρηθούν. ένα κλωνί βασιλικό, ένα λουλούδι, μια μπουκιά γλυκό του κουταλιού, ένα τσιγάρο που με περίσσια αγάπη έστριψαν για σένα. αποστρέφεσαι τις κούφιες πλην πολυτίμητες υποσχέσεις, ξέροντας πια πως όποιος δεν θέλει να θυσιάσει, καταφεύγει στον αφορισμό των μικρών. κι' εμπιστεύεσαι αυτούς που απαλλάχτηκαν από την τυραννία των "θεμελιωδών αρχών" για να αγκαλιάσουν την καθημερινότητά σου. γιατί οι ζωές μας είναι από στιγμές καμωμένες. στιγμές που αλαφροπάτησαν πάνω στους δρόμους που σιγούρεψαν στο να κρατηθούμε όρθιοι, να μην λυγίσουμε, να μην ενδώσουμε, να μην προδώσουμε αυτά για τα οποία γεννήθηκαμε. στο να παραμείνουμε άνθρωποι. ούτε ταριχευμένα σώματα, ούτε μπρούτζινα αγάλματα, ούτε κορνιζαρισμένα φαντάσματα στα κόκκινα γραφεία. 

θα πορευτώ: με αυτούς που δοκιμάστηκαν στη φωτιά, που χόρεψαν πάνω της και άντεξαν. που εισέπραξαν και εισπράττουν κατ' αποκλειστικότητα την οργή της εξουσίας, τη χλεύη των ιακωβίνων του ορθόδοξου μαρξισμού. μ' εκείνους που ήλθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τη φτώχεια, τη στέρηση, την κατάθλιψη. μ' εκείνους που ψάχναμε μαζί τους ατραπούς να ξεφύγουμε από το τσεκούρι του φασισμού, τα μαχαίρια της εξουσίας, βλέποντας τους άλλους να χλευάζουν, τσιμεντοποιημένοι στο άσυλο που τους παρείχε η εξουσία. 

***** 

μαζί τους θα κάνω πρόβες ταξιδιών. 

ξέροντας καλά, πως ό,τι δώσεις θα πάρεις. είναι η αμείλικτη δικαιοσύνη της ιστορίας που ορίζει τις θυσίες και τις αντι-δωρεές, τις ηγεσίες και τα κόμματα που αξίζουμε. 

κρατώντας την από το χέρι θα πορευτώ. μαζί θα πετάξουμε προς τα κεί που τα πουλιά τραγουδούν για τις στάχτες του κόσμου μας. θα κάνουμε πρόβες ταξιδιών σε κόσμους πρωτόγνωρους, ως την Ζώνη*, όπου οι επιθυμίες μας πια θα πραγματώνονται από μια δύναμη έξω από εμάς. για να γίνουν οι νύχτες μια μπορα που θα χαθεί στο απύθμενο των αναμνήσεών μας. αψηφώντας τους αφορισμούς των θεών που έχουν βίτσιο να δυσκολεύουν την ιστορία, να φτωχαίνουν τον κόσμο μας.

*Ζώνη: από την ταινία Στάλκερ του Ταρκόφσκι.

η απάντηση στο δίλημμα

Η ζωή μου διαγραφόταν ήσυχη μάλλον 

Και χωρίς απρόοπτα

Αν κάποια νύχτα 

Μ’ ένα κομμάτι κιμωλίας που βρήκα 

Δε ζωγράφιζα αστόχαστα ένα παράθυρο πάνω στον τοίχο.

Απ’ αυτό το παράθυρο ήρθε ο πυροβολισμός...

Τάσος Λειβαδίτης

η φωτο από εδώ