τροφοσυλλέκτης

είναι των ανθρώπων παιδιά τα λόγια μας, 

Γ. Σεφέρης

Τον καιρό που γίνονταν οι διακοπές ρεύματος λόγω του γνωστού χαρατσιού πηγαίναμε μαζί με άλλους από τη συλλογικότητα της γειτονιάς μου στα βυθισμένα στο σκοτάδι σπίτια να επανασυνδέσουμε το ρεύμα. βλέπαμε τότε πως δεν ήταν το σκοτάδι η μόνη μαχαιριά αλλά και η στέρηση. οικογένειες χωρίς ψωμί, ψυγεία άδεια, πείνα. και πάνω από όλα ο φόβος και η ντροπή. πολλούς ήταν αδύνατο και να τους πλησιάσεις, να μας μιλήσουν για τις ανάγκες τους. όμως βλέπαμε. παιδικές ψυχές τρομαγμένες που πελαγοδρομούσαν στο άγνωστο γιατί, νέους ανθρώπους βυθισμένους στην κατάθλιψη, ηλικιωμένους που βίωναν την πρόωρη σταύρωσή τους.

Κείνα τα χρόνια, (πόσο μακρυνά μου φαίνονται κι ας ήτανε χθες κι ας είναι και σήμερα), έτυχε να υπάρχουν κάποια χρήματα γύρω μας. χωρίς να απλωθεί το θέμα πήραμε την πρωτοβουλία ένας-δυό να στηρίξουμε όσους κάθε φορά μπορούσαμε, ξέροντας ότι πολλοί από τη συλλογικότητα θάχαν τις επιφυλάξεις τους ή θα διαφωνούσαν. αναλάβαμε μόνοι μας επί ένα χρόνο να βοηθάμε από το υστέρημά μας όσο μπορούσαμε. είχε δημιουργηθεί και η Αλληλεγγύη για Όλους, βρέθηκαν και μερικοί άλλοι έξω από τη συλλογικότητα και οι δυνατότητες υποστήριξης πολλαπλασιάστηκαν. 

Μετά το χρόνο και αφού είδαμε πως υπήρχαν πολλοί "χτυπημένοι" από την κρίση γείτονες, αποφασίσαμε να προτείνουμε στις συλλογικότητες της γειτονιάς να δημιουργηθεί μια δομή υποστήριξης σε τρόφιμα και είδη ατομικής υγιεινής. κανείς δεν πίστευε πως το πρόβλημα της έλλειψης τροφής ήταν τόσο μεγάλο. απο πολλούς διατυπωνόταν η ερώτηση που και πώς θα βρούμε αυτούς τους ανθρώπους. η απάντηση ήταν διαθέσιμη, την είχαμε τοιμάσει από πριν. αυτοί (εμείς οι δυό δηλαδή) που είχαμε πραγματική επαφή με τη γειτονιά ξέραμε την πραγματικότητα. και σύντομα αυτή η αλήθεια μεταλαμπαδεύτηκε και στους υπόλοιπους.

Μόνο όποιος δεν ζεί αγνοεί τη Ζωή. και ζωή δεν είναι αυτό που ζούμε μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού ή της συνέλευσης αλλά αυτό που είναι έξω από αυτούς αλλά και από εμάς.

Τον Μάρτη του 2014 φτιάχτηκαν οι τροφοσυλλέκτες. άμεση προτεραιότητα δεν ήταν η ελεημοσύνη μας, η παροχή των αναγκαίων του προς το ζήν αλλά η ψυχολογική στήριξη των οικογενειών που στερήθηκαν με μιας τα χρειώδη. καταφέραμε σε σύντομο διάστημα να σηκώσουμε ανθρώπους από το κρεββάτι της κατάθλιψης και να βγούν στο δρόμο, πρωτοστατώντας στις δράσεις της ομάδας.

Ανακαλύπταμε κάθε μέρα τα όπλα μας: το πρώτο είναι η δύναμη του παραδείγματος. αυτοί που εμπνεύστηκαν το εγχείρημα ήταν και είναι πάντα πρώτοι στο δρόμο και ας μην έχουν την ανάγκη του. δεύτερο ανακαλύψαμε τη δύναμη που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. δύναμη τσακισμένης ψυχής που στιγμές-στιγμές έχει τη δύναμη μιας χιονοστιβάδας.

Ο Γιώργος, ο Μάτα, η κ. Άννα, ο Αντριάν, η Άννυ, ο Πορχάν, η Δέσποινα, άνθρωποι τσακισμένοι από την κρίση, βυθισμένοι στην κατάθλιψη, σηκώθηκαν να συναντήσουν μια άλλη ζωή. αυτή που μεθάει από το κρασί της προσφοράς. αυτή που διαλύει κάθε σκοτάδι με τη δύναμη της αλήθειας. αυτή που δίνει νόημα στην κάθε λέξη της ύπαρξής μας.

Σήμερα οι τροφοσυλλέκτες έχουν κερδίσει τους ανθρώπους της γειτονιάς μου. δανείζονται-δανείζουν δύναμη με όσους προσφέρουν. το κυριώτερο όμως είναι η δύναμη που παίρνουν από τους ωφελούμενους. εγώ τους λέω δεκτικούς. και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Κάθε Παρασκευή, κάθε Σάββατο και κάθε Δευτέρα μαθαίνω πως η Ζωή είναι αλλού. ας γνωρίζει ο αναγνώστης μου πως οι λέξεις να περιγράψω αυτό που νοιώθω δεν έχουν ακόμη εμφανισθεί στο λεξιλόγιό μου. επομένως θαρρώ πως ακόμη μαθαίνω. ποιό δώρο καλύτερο να περιμένω ;

Η ανάρτηση είναι η πρώτη μιας σειράς σχετικής με την αβάσταχτη καθημερινότητά μου.

δίνοντας...

 

... μια άλλη ζωή είναι εφικτή.

εξ' αιτίας της μη-πτώχευσης είμαι φτωχός. εξακολουθώ όμως να είμαι οικονομικά χρήσιμος για το κράτος και για όσους αυτό μεριμνά, όπως τους καλούς μας τραπεζίτες. διατηρώντας όλα τα νομιμοποιητικά διαπιστευτήρια του οικονομικά ενεργού, αυτόματα έχω χρισθεί παράνομος. για το κράτος και όσους για  αυτούς μεριμνά, λ.χ. για τους καλούς του νταβατζήδες. διότι ούτε νόμιμη διακίνηση εμπορευμάτων κάνω, ούτε πληρώνω τους οποιουσδήπουε φόρους που με τη λογική του τεκμηρίου διαβίωσης μου επιβάλλει το κράτος προς όφελος όσων μεριμνά για αυτούς, όπως τους φιλέσπλαχνους δανειστές του. όμως το κράτος μας εξακολουθεί, διατηρώντας όλα τα χαρακτηριστικά του κοτσαμπάσικου κράτους να μου επιτρέπει να δωρίζω κάθε χρόνο, με μη νόμιμο τρόπο, τα συγγράμματα των φοιτητών στους οποίους οφείλει δωρεάν παιδεία. πονοκέφαλος για μένα αλλά αξίζει τον κόπο γιατί μου δίνει διπλή χαρά. πρώτον γιατί μπορούν να γίνουν πράγματα έξω από το εμπορευματικό σύστημα και δεύτερο γιατί αυτή η πρακτική περνάει σε νέα παιδιά που μαθαίνουν επιτέλους ότι η γνώση πρέπει να διανέμεται δωρεάν.

εδώ και είκοσι χρόνια, διατηρώντας μια μικρή εκδοτική επιχείρηση είχα την τύχη να συνεργασθώ με τα πανεπιστημιακά τμήματα των μουσικών σχολών χορηγώντας συγγράμματα σε φοιτητές. βλέποντας όλο το αλισβερίσι που γινόταν με τα συγγράμματα σκέφθηκα από την πρώτη στιγμή να σπάσω το κύκλωμα υπερκοστολόγησης και κερδοσκοπίας καθηγητών (συγγραφέων) και εκδοτικών οίκων, χορηγώντας δωρεάν τα συγγράμματα που ενέκρινε το αρμόδιο περί παιδείας υπουργείο. έτσι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα στο να πάρει το σύγγραμμα μια καλή τιμή και πολύ περισσότερο να εισπράξω την όποια αξία των βιβλίων. αυτό θορύβησε πολλούς και μου έδοσε πολλή χαρά.

εν ολίγοις συνέχισα τον αντι-εμπορευματικό βίο για μπορώ σήμερα να καυχιέμαι πως από το κράτος δεν έχω πάρει ούτε σέντς. παληότερα σαν εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα δεν ζήτησα και δεν πήρα ούτε μια μέρα άδεια από το ΙΚΑ, δεν πήρα ούτε ένα φάρμακο. Ας μην είμαι όμως αγνώμων: από το κράτος πήρα τη δωρεάν παιδεία, μόνο αυτό. θεωρώ όμως πως τα εκατομμύρια φόρους και εισφορές που έχω πληρώσει θα αρκούσαν για ένα πολύ μεγαλύτερο αντίτμο. δεν παραπονιέμαι.

από όσο γνωρίζω και θυμάμαι ούτε οι γονείς μου δεν είχαν νταραβέρια με το κράτος. από το οποίο δεν θέλησαν ποτέ να πάρουν μια σύνταξη ακόμη και όταν τη δικαιούνταν. μόνο πλήρωναν όπως κι εγώ. λέω λοιπόν πως μια ζωή ζούσα έξω από το σύστημα και το ίδιο κάνω και τώρα.

δεν είναι δύσκολο κανείς να πάρει το δρόμο της παρανομίας και να ζήσει μακριά από το σύστημα, προστατεύοντας κατ' αρχήν τις αρχές του. μόνο που για να το πραγματοποιήσει αυτό θα πρέπει να αρκείται στα λίγα και νάχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, στους ανθρώπους που είναι γύρω του αλλά κυρίως στη φύση. αυτή δεν θα μας προδώσει ποτέ. επιστρέψαμε ευτυχώς σε μια μακρά περίοδο όπου η καθημερινότητα που στολίζει τη ζωή μας, που φωτίζει το νού, που αναπαύει την ψυχή μας είναι το μόνο εφόδιο για να μείνουμε όρθιοι. και η μόνη ανταμοιβή μας.

οι φωτογραφίες δώρο του περιβολιού στους μαζί τα τρώμε και της Τάλη σε μένα.

  

Η ανάρτηση είναι η πρώτη μιας σειράς σχετικής με την αβάσταχτη καθημερινότητά μου.

FIDE Master, χθες έπαιξες την τελευταία σου παρτίδα

Ο Χρήστος Γκορίτσας έχει σπουδάσει νομικά και οικονομικά. Είναι ισχυρός ενεργός σκακιστής (FIDE Master) και ιδρυτικό μέλος της Σκακιστικής Άνοιξης. Σήμερα είναι Πρόεδρος της Ένωσης Σκακιστικών Σωματείων Νομού Αττικής (Ε.Σ.Σ.Ν.Α.) και Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (Ε.Σ.Ο.). Ως παιδί του σκακιού και πατέρας ενός γιου πέντε ετών ο ίδιος ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το μέλλον του σκακιού ως αθλήματος, πολιτιστικού αγαθού και εκπαιδευτικού εργαλείου στη διάθεση της νεολαίας. 

Από http://atriaktos.blogspot.gr/2013/02/blog-post.html 

Συμβολαιογράφος, εκπαιδευμένος διαπραγματευτής, Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (ΕΣΟ).

 από το προφίλ του στο twitter

Είναι το απέριττο βιογραφικό του απεργοσπάστη συμβολαιογράφου που αποπειράθηκε χθες στο Χαλάνδρι να βγάλει στο σφυρί το σπίτι μιας ταλαίπωρης γυναίκας. 

http://dikaex.blogspot.gr/2016/01/blog-post_13.html 

Ο κύριος Χρήστος ισχυρίζεται ότι είναι εκπαιδευμένος διαπραγματευτής. Διαπραγματευτής θανάτου. Δεν έτυχε να διαβάσω "πλουσιότερο" βιογραφικό. Να λέει φερ' ειπείν πόσα σπίτια έχει "χτυπήσει" και πόσες οικογένειες έχει πετάξει στο δρόμο. Δηλαδή πόσα συμβόλαια θανάτου έχει υπογράψει σαν συμβολαιογράφος.

Δεν κατηγορώ τον κύριο Χρήστο γιατί τόλμησε να εμφανισθεί στο Χαλάνδρι. Ένας απεργοσπάστης δεσμεύεται μόνο από την όποια συνείδησή του. Τον κατηγορώ γι' αυτό που διεκδίκησε να γίνει: ανθρωπόμορφο κτήνος. Ήξερε περί τίνος επρόκειτο, ήξερε ποιά δουλειά ήλθε να κάνει. Ήξερε ότι η γυναίκα που αποπειράθηκε να της βγάλει σε πλειστηριασμό το σπίτι ήταν σε άθλια κατάσταση. και αν δεν το ήξερε από πριν τόμαθε εκεί στο ειρηνοδικείο. Είδε μια γυναίκα που έτρεμε από φόβο, που κρυβόταν από ντροπή που της χρέωσαν και με τόκο ο κύριος Χρήστος και οι εντολείς του. Και αντί να εξαφανισθεί από την ντροπή που χρέωσε, πήγε και κρύφτηκε, καρτερώντας την κατάλληλη στιγμή για να "χτυπήσει". 

Δεν ήταν όμως μπορετό να κάνεις τη δουλειά σου και δεν θα την κάνεις ποτέ κ. Χρήστο. Γιατί χθες εμείς που θέλουμε ζουρλομανδύα, εμείς οι παράνομοι δόσαμε έναν όρκο: Πως δεν θα αξιωθείς ποτέ ούτε εσύ ούτε οι όμοιοί σου να κάνετε τη βρωμο-δουλειά σας.

Όμως κ. Χρήστο χρωστάω ένα ευχαριστώ. Κυρίως σε σένα αλλά και σε μια κάστα όμοιών σου. Μου μάθατε τί θα πεί άνθρωπος-κτήνος. Που ακόμη χιλιάδες χρόνια μετα την κοινωνική ανέλιξη του ανθρώπινου γένους υπάρχει το είδος αυτό για να πληθύνεται στους δύσκολους καιρούς.

Χθες κ. Χρήστο έπαιξες την τελευταία σου παρτίδα. Που σπίτι να σε χωρέσει που γή για να σταθείς. Γιατί οι κοινωνίες των ανθρώπων δεν χαρτογραφούνται από εσένα και τους ομοίους σου. Αλλά από αυτούς που γνωρίζουν από ανθρωπιά.

Χθες κ. Χρήστο  είχαμε εμείς πρεμιέρα για να έχουμε κάθε μέρα ζωή.

Στην αχλή των μύθων:Tina Modotti

μνήμη Τίνας Μοντότι

που σαν χθες 5 Γενάρη και πριν 74 χρόνια δολοφονήθηκε στο Μεξικό

θέλω να κρεμαστώ από τον ουρανό

και να πέσω στην Ευρώπη

Να λυγίσω μετά σαν λαστιχένια μπάλα

ν' αγγίξω με τα χέρια το ταβάνι του κρεμλίνου

να το πετάξω στον Κάϊζερ.

Να προσέχεις

θα κόψω το φεγγάρι σε τρία κομμάτια

το μεγαλύτερο θάναι δικό σου

μην το φάς γρήγορα

Τίνα Μοντότι

Udine, 17 Αυγούστου 1896 – Πόλη του Μεξικού, 5 Γενάρη 1942.

όμως η μοίρα της είχε καθαρογραφεί τρία χρόνια πριν. όχι από τον εχθρό αλλά από εκείνους που σε όλους τους καιρούς ξέρουν να μετατρέπουν τα όνειρα μας σε εφιάλτες. έτσι ένα βράδυ,

στις 24 Αυγούστου 1939 σε ένα μπαρ του Μεξικού...

Βιντάλι: είναι επίσημο, ο Στάλιν υπέγραψε συνθήκη με τον Χίτλερ

Τίνα: Όχι, είναι αδύνατον ! Με τον Χίτλερ ποτέ, ποτέ !

-περίμενε Τίνα. Το Κόμμα έχει μια εξήγηση γι' αυτό. Ίσως είναι κάποια στρατηγική.

-μη μιλάμε για μικροπολιτικές ! Φίλοι αυτών που βομβάρδισαν την Γκουέρνικα ; Αυτών που σφάγιαζαν παιδιά στη Μαδρίτη ;

-... δεν μπορούμε να πάμε ενάντια στην ΕΣΣΔ... είναι το μοναδικό που έχουμε...

κι' έτσι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. 

πλέον η Τίνα κυνηγημένη από όνειρα που γίνηκαν εφιάλτες θα άφηνε παντοτινά το αποτύπωμά της στην ιστορία των ητημμένων, αυτών που μόνος οδηγός τους ήταν τα υλικά των ονείρων τους. αυτών που έχουν παραιτηθεί από το νοσηρό όραμα ενός ιεραρχημένου κόσμου*, ανώνυμων και επώνυμων που δεν παραδίνονται σε κανέναν πόλεμο. που ξέρουν να ακούν τη μυστική γλώσσα των επιτύμβιων λίθων. που τρέχουν σε ανοικτούς ορίζοντες, περνάνε τα σύνορα με απροσδιόριστες ελπίδες, για να γίνουν τελικά οι φάροι του μέλλοντός μας. 

τί χρώμα άραγε νάχαν τα όνειρά της; 

αναρωτιέται ο Άνχελ δελ λα Κάγιε

Η ανάμνηση της Τίνας είναι εύθραυστη και διάφανη σαν πάχνη.

έγραψε ο Πάμπλο Νερούδα  

Η Τίνα επιστρέφει μέσα από την αχλή των μύθων για να γίνει η δική μας εικόνα σε έναν κόσμο που απεχθάνεται τα σκιώδη, σε έναν κόσμο αέναης αναζήτησης της αλήθειας.

Δικοί σου είναι όσοι λένε το όνομά σου

δικοί σου όσοι απ' όλα τα μέρη, 
τα νερά και τις χώρες σιωπαίνουμε

και με το όνομά σου άλλα λέμε ονόματα

γιατί η φωτιά αδελφή μου ποτέ δεν πεθαίνει.

Πάμπλο Νερούδα, επικήδειος στην Τίνα

σημείωση:το υλικό αντλήθηκε από το βιβλίο-κόμικ Tina Modotti, από την Τέχνη στην Επανάσταση

* Laszlo Krasznahorkai, Πόλεμος και Πόλεμος, εκδόσεις Πόλις.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ; ΑΣΟΥΝΤΑ ΛΟΥΙΤΖΙΑ ΑΔΕΛΑΪΔΑ ΜΟΝΤΟΤΙ! ΙΤΑΛΙΔΑ, περιπλανώμενη και ρομαντική, θα έλεγα… ανάμεσα στην Τέχνη και την Επανάσταση, στο Μεξικό του ’20, σ’ ένα Βερολίνο και μια Μόσχα που δεν υπάρχουν πια, στο Παρίσι και τη Μαδρίτη του΄36. Τίνα Μοντότι! Η θρυλική μορφή της τέχνης και της επανάστασης, η μποέμ φιγούρα της καλλιτεχνικής και πολιτικής ιντελιγκέντσιας στα χρόνια του ’20 και ’30, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον Άνχελ δε λα Κάγιε. Φωτογράφος, ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου στο Χόλυγουντ, μοντέλο διάσημων καλλιτεχνών, ενεργό στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος, είναι η ενσάρκωση μιας αδάμαστης γοητείας: μεταναστεύει στην Αμερική με την οικογένεια της κυνηγημένη από τη φτώχεια όπου θα ανακαλύψει το καλλιτεχνικό της ταλέντο, θα νιώσει μια εφήμερη πληρότητα συμμετέχοντας στον πλούσιο πολιτισμό του μετεπαναστατικού Μεξικού, διασχίζει για λίγο την Ευρώπη για να καταλήξει στην υπηρεσία της Ισπανικής Δημοκρατίας του ’36 που συγκρούεται με το φασισμό και τη βαρβαρότητα. Μούσα, φίλη, ερωμένη ξακουστών αντρών, θα διασταυρωθεί με μερικές από τις μεγαλύτερες φιγούρες που φώτισαν το πρώτο μισό του ΧΧ αιώνα με την τέχνη και το πάθος τους: Ντιέγο Ριβέρα, Μαγιακόφσκι, Μπ. Τράβεν, Έντουαρτν Γουέστον, Τζον Ντος Πάσος, Αουγκούστο Σεζάρ Σαντίνο, Αλεξάντρα Κολοντάϊ, Πάμπλο Νερούδα, Φρίντα Κάλο, Σεργκέι Αϊζενστάιν, Πάμπλο Νερούδα… Ονόματα που συνθέτουν τον πίνακα μιας ολόκληρης εποχής, ιστορίες που έγιναν η Ιστορία, αυτό το comic album είναι επίσης η βιογραφία μιας εξαιρετικής γυναίκας ταγμένης στην Τέχνη και την Επανάσταση.

Συνοδευτικό σημείωμα της έκδοσης του βιβλίου-κόμικ Tina Modotti, από την Τέχνη στην Επανάσταση

Εκδόσεις ΚΨΜ μετάφραση-επιμέλεια Εύη Γούσια

σχετικοί σύνδεσμοι:

http://pandoxeio.com/2014/05/11/delacalle_modotti/

Tina Modotti - από την τέχνη στην επανάσταση

"θα ζήσουμε"

θα ζήσουμε. το λές και το πιστεύεις-δεν το πιστεύεις. το λες γιατί η απόγνωση χτυπάει κόκκινο και πρέπει να το λές. ίσα για να πας παρακάτω, στην επόμενη γραμμή, στην επόμενη ώρα, στην επόμενη μέρα. υπόσχεσαι προθεσμίες να ξοφλήσεις τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, το νερό. υπόσχεσαι πως θα τελειώσεις την τάδε εκκρεμότητα που σέρνεται μήνες τώρα. υπόσχεσαι και στον εαυτό σου πως έχει ο θεός. μα δεν παίρνεις από πουθενά τίποτα, καμμιά υπόσχεση, καμμιά ματιά που να σε ρωτήσει τί έχεις. και τότε ξαναπεισμώνεις, σφίγγεις τα δόντια και ξαναλές θα ζήσουμε. κι ας μην το πιστεύεις. για να τ' ακούν αυτοί που συμπονάς. να παίρνουν δύναμη, ας ζήσουν τουλάχιστον αυτοί. κι έρχεσαι μετά στο σπίτι, πάλι μόνος με τις δυό-τρείς λέξεις σου. θα ζήσουμε. 

έτσι περνάει ο καιρός...

ο επαίτης

πασχίζω να θυμηθώ που τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο. μονάχος, στο γωνιακό τραπέζι, σάββατο βράδυ στο καφενείο του άρη. κάποια στιγμή η κοπέλα του καφενείου του σερβίρει ένα σάντουιτς και ένα αναψυκτικό. περιποίηση θα τόλεγα ιδιαίτερη, μιας και το καφενείο δεν σερβίρει σάντουιτς.

έτσι θυμήθηκα: είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάθε μέρα συναντάμε όλοι μας τριγύρω στα εξάρχεια. είναι αυτός που με σεμνότητα ζητάει να μοιραστούμε ενοχές ενός κόσμου που όλοι μαζί πλάσαμε. τί κι αν οι ενοχές δεν μοιράζονται κερνώντας τον μια μπύρα, ένα τσιγάρο, λίγο φαί. φόρεσε απόψε τα καλύτερα που είχε ρούχα. φόρεσε μιαν ανακούφιση θαρρείς και είχε ξεφορτωθεί κάποιες ενοχές του κόσμου μας.

πως μοιράζονται οι ενοχές σε έναν κόσμο που πορεύτηκε ανάποδα από το εμείς, που σήκωσε το κεφάλι πιο ψηλά, που έβγαλε τη γλώσσα της αδιαφορίας  για να ερμηνεύσει τη δυστυχία και να προτείνει θεραπείες; μια γλώσσα που αποδομεί το είναι του καθενός, δομώντας ένα χθές, ένα τώρα και ένα αύριο με τσιτάτα από τους προφήτες ανύπαρκτων παραδείσων...

υπάρχουν επαίτες που πότε με καλωσύνη και πότε με αυθάδεια δεν ζητάν τίποτα άλλο πάρεξ να τους κοιτάξουμε στα μάτια, ούτε καν να τους μιλήσουμε. μόνο μια ματιά, για να πιστέψουν πως ακόμη είναι στη ζωή, πως υπάρχουν. υπάρχουν επαίτες που θέλουν να πιστέψουν πως δεν γεννήθηκαν από ένα εργαστήριο τεράτων αλλά που είναι προορισμένοι να αποδομήσουν το κάθε εγώ, αίροντας όλες τις ενοχές του κόσμου. υπάρχουν επαίτες που νοιάζονται για χάρη μας γιατί φοβούνται το σκοτάδι του πηγαδιού μας περισσότερο και από εμάς.

η ματιά ενός επαίτη μαρτυράει την καλωσύνη του. συναινεί στη σταύρωσή του για τις ενοχές που του καταλόγισαν οι καιροί. αποδιώχνει το μίσος και την περιφρόνια για τους εξόριστους του παραδείσου.

τα ύστερα του κόσμου

υπήρχε γέννηση εκεί, σ' εκείνα τα θεμέλια
κι υπήρχε δύναμη και ώθηση πυκνή στην έξαρση εκείνη
κι αγάπη παντού σαν το ψωμί και το κρασί,
κι η πύλη του ναού γεμάτη από παράπονα για την αγάπη.
Δίσταζε στων ωρών το χτύπημα η ζωή
και στους πύργους, 
που γεμάτοι απάρνηση κάποια στογμή άλλο πια δεν υψώθηκαν, 
ο θάνατος βρισκόταν.
Ράΐνερ Μαρία Ρίλκε, Οι Ελεγείες του Ντουΐνο, Ελεγεία 7.

θέλω να σου μιλήσω γι' αυτά που δεν μ' άφησες να πώ, γι' αυτά που δεν μπόρεσα να κάνω. κι' ύστερα ήλθε η θλίψη. μόνο θλίψη γι' αυτά που δεν αγγίξαμε. έστω για μια στιγμή, ίσα που να αποτυπωθεί το πέρασμά μας στην κοίτη ενός ποταμιού. τώρα η σιωπή μού πρέπει, η σιωπή των ηττημμένων.

δεν ήταν το τσαλαπάτημα του ΟΧΙ που με πλήγωσε τόσο, όσο η βίαιη απόσπασή μας από το κοινό όραμα. τί κι αν ήξερα πως η αδρανοποίηση και η ανάθεση είχαν κατακτήσει από καιρό την Τροία, τί κι αν έβλεπα πως ο "μικρός μας φασισμός" ήταν καλά κρυμμένος μέσα μας, τί κι αν άκουγα πως τα θεμέλια οι τυφλοπόντικες τα ροκάνιζαν νυχθημερόν. εμείς στις πιο ωραίες μας στιγμές υποσχόμαστε το ΜΑΖΙ.

θλίψη,

για την εγγύτητα που έγινε απόσταση

και το αίμα που πια μας χωρίζει.

ίσα που ψελλίζω πως κάποτε θα μας ενώσει, 
μα δεν το καλοπιστεύω,

γιατί η εμπιστοσύνη μου στα πρωϊνά έχει κλονιστεί, 
σε κάθε πρωϊνό.

θες να μιλήσεις με την ψυχρή λογική και η καρδιά δεν σ' αφήνει. κι είναι πάλι που η καρδιά αδυνατεί να καταλάβει, να ερμηνεύσει, να εξοικειωθεί με τον αποχωρισμό. και μαζί (καρδιά και νούς) σέρνονται σε άρρυθμο χορό, που κανέναν δεν πείθει πως είναι ο χορός που ζεσταίνει τα σωθικά. κρύωσα και στο τέλος είμαι σίγουρος πως θα πορευτώ μόνος.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα 

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά.

απόσπασμα από ποίημα της Ουαρσάν Σάιρ

είναι εκείνο το σε μια άγνωστη γλώσσα τραγούδι που νοιώθεις το νόημα από τη λυρικότητα του ηχοχρώματος, από το πάθος της φωνής και μαντεύεις πως υπόσχεται τον θάνατο για χάρη μιας αγάπης. τα λόγια σου Αλέξη δεν ήταν σε γλώσσα άγνωστη κι  όμως δεν έφτασαν ποτέ στην καρδιά σου. αλλά ούτε ποτέ θέλησες να μας ακούσεις.

γιατί το παιγνίδι παίχτηκε πολύ γρήγορα.
και για ασήμαντη αφορμή, 

πετάχτηκε το αίμα χαράσσοντας δυό όχθες
από τη μια εσύ κι από την άλλη εγώ

και πέρα από αυτές βουβή σιωπή και μίσος.

που να ξεφορτώσω την κατάθλιψη δεν έχω 

την κρατώ για μένα,  

της ήττας μας κεκτημένο.

διαβάζω τις λέξεις από το τέλος προς την αρχή
θέλοντας σ' αυτήν να σκαρφαλώσω.
στην αρχή μιας φράσης
που μαζί απαγγείλαμε κάποιον Μάη,
τόσο δύσκολο, τόσο αδύνατο,

έτσι γίνεται πάντα 

για ασήμαντη αφορμή 

για κάποιες αρχές
παλεύοντας χωρίς αυτές 

λάφυρα  να γίνουν τα ταπεινά της υπόστασής μας.