χειμωνιάτικη προσομοίωση

από το χάραμα...

με τον τρόπο της φωτιάς καθαρίζει ο κήπος, 

κομμένα από καιρό χορτάρια γίνονται προσάναμμα για την έρπουσα φωτιά.

χωρίς πολύ κόπο: ο κήπος καθαρίζει, το χώμα ανασκάβεται αλλά και απολυμαίνεται. 

η στάχτη γίνεται τροφή για τη νέα βλάστηση

τα μήλα κάτω από τη μηλιά μεταφέρονται στο χωνευτήρι να γίνουν λίπασμα

σωρός τα νέα χορτάρια.

ίσα για να ξυπνάει ο Νέρωνας μέσα μου, 

όμως συγκρατιέμαι... 

   τα ξερά κλαριά για τον φούρνο

 η πινακωτή, η γκέλμπερη και το φτυάρι έτοιμα για κάθε ενδεχόμενο

 κατά θάλασσα μεριά οι αμμόλοφοι γέμισαν κρινάκια

 εδώ η θερινή μας έπαυλη. διαθέτει φως , νερό, τηλέφωνο. 

και στεγασμένο parking παρακαλώ

με θέα στο Ιόνιο

ά! διαθέτομε και πισίνα...

και ρομαντικούς γείτονες...

 και κάποιους αναισθητούληδες...

(όχι, μην ενοχλείτε τον κ. δασάρχη, έχει περιπέσει σε θερινή νάρκη). 

και μην ανησυχεί κανείς. ξύλα για το τζάκι εν αφθονία.

κατά βάση είμαστε vegan
αλλά όρκο δεν δίνουμε...
πουλερικά με αρχέγονη καταγωγή
πως να τους αρνηθείς τη φιλοξενία;

άλλωστε το απαραίτητο καλαμπόκι θα υπάρχει

καλό χειμώνα, το λέμε από σήμερα...

(προσομοίωση δεν είπαμε;)

θερινή έκθεση βιωσιμότητας....

(όλα αυτά στο χωριό, εννοείται)

μήλα θεριστιάτικα από την αιωνόβια μηλιά του κήπου. . 

η ποικιλία είναι πρόγονος του φιρικιού. κυρίως γίνονται γλυκό

κοντούλες στο φυσικό τους μέγεθος και γεύση.

αχλάδια κρυστάλλια-ωριμάζουν τέλος Αυγούστου

(από τη μια δαγκώνεις και από την άλλη ξεπετάγεται το σκουληκάκι)

σύκα αυγουστιάτικα μαύρα

(η αδυναμία της κοτσυφο-οικογένειας του κήπου)

πιπεριές για τουρσί, ντομάτες  

καλαμπόκι -ρόκα.

Αποτυχία 95% λόγω μη χρήσης φυτοφαρμάκων

Θα γίνει όμως ξηρά τροφή πλούσια σε πρωτεΐνες

η κάμπιες και οι ψείρες προτιμότερες από τα 7 δηλητήρια 

που χρειάζονται για  να έχεις απόδοση.

σταφύλια "σιδερίτες". Ροζ χρώμα, υπόγλυκη γεύση.

μοσχοβολάνε σταφύλι. Ωριμάζουν τον Οκτώβρη.  

Ποικιλία εξαφανισμένη ακόμη και από τις γραφές.

τα φθινοπωρινά (κυδώνια, ρόδια, καρύδια)

εντάξει κάτι θα περισσέψει και για το τυρί. (όχι, αυτό δεν είναι κηπευτικό, 

απλά η "οικογένεια" φιλοξενείται στο χωράφι μέχρι να το καθαρίσει.)

"μη με ξεχάσεις"

(φωτογραφία: από την ξενάγηση του  Μαννολη Κορρέ στον Κεραμεικό. Φεστιβάλ Αθηνών, 2018)

τί γύρευαν όλοι αυτοί
ανάμεσα στις ακονισμένες πέτρες
και κάτω από τις αρχαίες εληές
να ικετεύουν τα λόγια ενός σκοτεινού ρήτορα
για να εξευμενίσουν τα κόκκαλα Εκείνων
που λίγα μέτρα κάτω από τα πόδια τους
φρυαττόμενοι έπλεκαν την ωδή
ενός λησμονημένου έρωτα.

μη με ξεχάσεις

κοιτάζονταν στα μάτια όλοι αυτοί
στο δείλιον φως ενός άκαρπου θεριστή
και ήξεραν πως η ζωή τους είχε γίνει χίλια κομμάτια
όπως τα κόκκαλα Εκείνων.

και δεν ξανάφαγαν μαζί ψωμί ψημένο στον ήλιο
και δεν ξεδίψασαν πια ποτέ
από του Ηριδανού την πηγή,
ήτανε μόνο ικανοί να κλαίνε
στις μοναξιές της νύχτας της μεγάλης
κι είχαν το κουράγιο να δείχνουν στον κάθε ξένο
την ταπεινωτική ζωή τους
που κόντρα σε κάθε ελπίδα στάθηκε αγέρωχη
ίσα για να θυμίζει την αιτία ενός άδοξου θανάτου.

τί νέα από το χωριό;

-θυμάσαι τη γλυσίνα ;

έγινε καταπράσινη και το χορτάρι δύο μέτρα, η χαρά των κοτσυφιών. μέχρι πάνω το νερό στο πηγάδι.

η ροδιά στις τρελλές της

ράντισα τα αμπελοκλήματα που φύτεψε στον κήπο ο πατέρας.
σταφύλια έχουν πολλά. θα φτιάξουμε και φέτος μούστο.

στην Κουλούμισα η ρόκα παίρνει μπόϊ. αν δεν πιάσει χαλάζι ή δεν εμφανισθεί
το σκουλήκι θάχουμε καλή σοδειά. Με βλέπω με φουφού στην Ερμού.
Οι ελιές φέτος τίποτα.

στην παραλία ναυάγια μιας χειμερινής τρικυμίας

 

τα κλαδέματα του χειμώνα τα κατάπιαν τα χορτάρια.
επόμενη επίσκεψη λιάνισμα. νάχουμε ξύλα για το φούρνο και το τζάκι.

 

οι τριανταφυλιές γίνανε φράκτης 

 

τα αγριόσκορδα στον κήπο άνθισαν

 

οι καρποί άφθονοι. η βερυκοκιά πάντα συνεπής, απίδια-κοντούλες, αχλάδια, 

κυδώνια, μήλα για γλυκό. τα βαλέντσια γλύκισμα, η μουσμουλιά ανοιχτόκαρδη.

 

βύσινα τα πολλά τάφαγε η μελίγκρα.κάτι θα περισσέψει.

  

 η χαρά των ποντικιών,καρύδια υπάρχουν.

επιστρέφοντας

στους πόθους που σμιλεύτηκαν με την αχλύ των χρόνων
'κεί που το λίγο το πολύ μπορεί ν' αγκαλιάσει
"στο ταπεινό να τυλιχτεί ολάκερη η ψυχή σου"
τέτοιο τραγούδι να λαλεί με πείσμα το κοτσύφι.

κουρνιάζουν εδώ τα όνειρα, κουρνιάζει εδώ το βιός μου
ποιός δεν θα τη ζήλευε μια τέτοια ευγνωμοσύνη

 .νάχει λαλιά η μοναξιά, νάχει τραγούδι η θλίψη.

 

σπόρος, χώμα, κάματος
ψωμί για να μου δώσουν

 

στο πολυτίμητο νερό κάθε πηγή να στέργει

το δόσιμο τ' αφειδώλευτο απ' του κλαριού την έγνοια
στη θεϊκή την έπαρση δανείζει το κορμί του

ζωή που δεν λογάριασε το κλέψιμο στο ζύγι

ποτέ δεν ελαχτάρησα το λούστρο των πραγμάτων
στ' ανάχρεια που δεν έφτασε ο χρόνος να κιοτέψουν
κουμάντο και στην περσεψιά δυό ψίχουλα να μείνουν.

δεν είναι η μοίρα μου να ζώ σαν άβουλο μυρμύγκι
βάζω φωτιά στα όνειρα, τη ζήση να χορτάσουν,

μα, ποιά τα λόγια που σπαθί τολμάνε να σηκώνουν

και ποιά η αλήθεια κι' απ' την απελπισιά πιο 'κεί
τ' αδύναμου κορμιού μου;


 …..
για ό,τι ρωτάτε θα σας πει η ομορφιά ετούτη