το πανηγύρι

η αδιάκοπη Άνοιξη. ένα καθημερινό πανηγυράκι. με τα όλα του. δεν γίνεται να μην καταδέχεσαι όλα τα καμώματά του. ιδίως αν ξέρεις, αν είσαι σίγουρος ότι ξέρεις, ότι πάντα κάτι νέο θα ξεφυτρώνει.

όμως, απουσιάζεις. και δεν μπορείς να το ζεις στην κάθε του στιγμή.

όμως να το Ποθείς. τουλάχιστον αυτό.

βερύκοκα, αχλάδια, κυδώνια, μήλα, βύσσινα 

καρποί που όταν ωριμάσουν θα τους χαίρονται τα πουλιά, οι σκαντζόχοιροι, 

τα μυρμήγκια, τα σκουληκάκια της γης.

όντας στην "αναπηρική" πολυθρόνα το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αφουγκράζεσαι τη χαρά τους.

και τον απουσιολόγο κότσυφα να μηνύει στο κλαρί τις απουσίες σου.

Δημιουργία.

και ένας που παραφυλάει, καρτερώντας.

σχεδόν ένα μήνα πριν...

Self-test και άντε γαμηθείτε

Self-test, το λες και ατομική ευθύνη.

Το τρισδιάστατο θαύμα.. Δια πάσαν νόσον και πάσαν δυστυχία.

ο Chuck Norris σε επικίνδυνες αποστολές:

Νέοι καιροί, νέα συνθήματα

Θέλετε περισσότερους γιατρούς και περισσότερες ΜΕΘ; 

Θέλετε να ξεσαλώνετε στα βουνά και στα λαγκάδια; 

Θέλετε ταβέρνες και μαγαζιά ανοικτά; 

Θέλετε ανοικτά σχολεία για να παρκάρετε τα παιδιά σας;

Θέλετε να πάτε στα χωριά σας το Πάσχα;

Ξεκουμπιστείτε κι αφήστε μας να κάνουμε τις δουλειές μας.

Self-test και άντε γαμηθείτε.

λέξεις και αριθμοί

πείτε μου πως γράφεται το Σ' αγαπώ 

με δυαδικούς αριθμούς.

οι αριθμοί είναι πεζοί σαν να εφευρέθηκαν για να εκφράσουν τη γοτθική βαρβαρότητα. πρέπει να τους υπερβεί κάποιος για να ανακαλύψει την ποιητικότητά τους. για παράδειγμα. πρέπει να ταξιδέψεις μαζί τους με εισιτήριο χωρίς προορισμό.

οι αριθμοί είναι το κύτταρο του ψηφιακού μας πολιτισμού. δείτε πως δύο αριθμοί - το μηδέν και το ένα - ανακάτεψαν την τράπουλα της ζωής μας. δύο αριθμοί με απειράριθμες διατάξεις αποτυπώνουν με ακρίβεια τους νόμους της φύσης, τη φθαρτότητα του προσωρινού, την ταυτότητα του λάθους. οι αριθμοί μπαίνουν διακριτικά στη ζωή μας και καθορίζουν με απόλυτη ακρίβεια την καθημερινότητά μας. το φάντασμα του δυαδικού κώδικα είναι παντού.

βρίσκετε πως αυτό είναι κουραστικό ή μονότονο; θα συμφωνήσω πως εφευρέθηκαν από σπασίκλες της αρχαιότητας και είναι κρίμα που δεν αποτυπώθηκαν στα δημιουργήματα των πρωτο-ανθρώπων. ήταν η εποχή που η χρήση τους δεν ήταν αναγκαία. μια ημερομηνία σε μια πέτρα του τείχους της Βαβυλώνας  για παράδειγμα θα μας αποκάλυπτε πολλά για τον θείο έρωτα της Ιστάρ.

έκτοτε με την εφεύρεση των λέξεων και την καλλιέργεια του έπους κρίθηκε αναγκαίο να μπεί ένα μέτρο στην αταξία του λόγου. και εμφανίσθηκαν οι πρώτοι σπασίκλες. έτσι για να αποκαλύπτουν όταν χρειαζόταν το απατηλό των λέξεων.

οι λέξεις χειραγωγούνται, παρερμηνεύονται, εργαλειοποιούνται, γίνονται όργανο της εξουσίας. οι αριθμοί μοχθούν να φανούν αποτελεσματικοί σε όσους τους χρησιμοποιούν. ενίοτε καταστροφικοί, ενίοτε ευεργετικοί.

ο Πολ Πότ δεκαετίες πριν, θέλησε να κηρύξει το τέλος του καμποτζιανού πολιτισμού και την αρχή ενός νέου με την κατάργηση του αναλωθέντος χρόνου και την κήρυξη μιας νέας αρχής, το ΕΤΟΣ ΜΗΔΕΝ. Οι δικτάτορες εκπέμπουν λέξεις ενώ οι ιστορικοί στρογγυλεύουν τους αριθμούς γιατί τους φοβούνται. λένε π.χ. ο πόλεμος άφησε σαράντα εκατομμύρια νεκρούς. αν ήταν και δυο-τρεις παραπάνω δεν τους μετράνε.

οι αριθμοί σε μεγάλη ποσότητα διεγείρουν το συναίσθημα, το οποίο σαν άλλος μινώταυρος αποζητάει όλο και μεγαλύτερους. οι λέξεις απολυτοποιούν το συναίσθημα στα μέτρα του καθενός, ειδικά τα τσιτάτα. τα τσιτάτα είναι αγαπημένο σπορ των δικτατορίσκων και των απομαγεμένων οπαδών τους. οι λέξεις γίνονται ωφέλιμες όταν μπαίνουν η μια δίπλα στην άλλη σε διάταξη ατέρμονα. γι΄αυτό τα μυθιστορήματα των ανθρώπων μας ταξιδεύουν, οι λέξεις από μόνες τους είναι ανάπηρες. ένας αριθμός από μόνος του είναι αρτιμελής. κάποια στιγμή στην ιστορία του πολιτισμού μας οι λέξεις και οι αριθμοί θα συμπορευθούν και θα πάρουν τη θέση που τους αξίζει. αγαπώ τους αριθμούς γιατί με φέρνουν πιο κοντά στις λέξεις μου. 

υγ. ανακαλύπτω τη δύναμη και τη μαγεία των αριθμών μετέχοντας σε δύο στατιστικές μελέτες πάνω σε τρέχοντα ζητήματα. μόνο το όπλο των αριθμών μπορεί να αποκαλύψει τη φαιδρότητα, τα ψεύδη και τη βαρβαρότητα της εξουσίας  που τώρα μας διαφεντεύει.

 

πιο πολύ κι' από τους ανθρώπους τα δέντρα τους αγάπησα...

όποιος κόβει δέντρα, τα βάζει με τον Θεό

μου είχε πεί ο πατέρας.

και τούτη η γέρικη ασπροσυκιά 

που παιδί την είχε φυτέψει

μια μέρα έγειρε από τον άνεμο.

μα πριν ξεψυχήσει

άφησε μια υπόσχεση

τα παιδιά μου θα συνεχίσουν το έργο μου.

και αυτά -το πιο ξεπεταγμένο-

τη μέρα που αποχαιρετούσα τον καλοκαιρινό κήπο

δεν ξέχασε την υπόσχεση της μάνας του.

και μ' αντάμειψε

για τον πόνο της απώλειας

για την έγνοια μου ν' αντέξει και να ζήσει χρόνια πολλά.

τα δέντρα έχουν τη δικαιοσύνη του θεού

μοιράζουν απλόχερα

μοιράζουν δίκαια 

στα πουλιά, στα ζώα, τα έντομα

σε όλους τους ανθρώπους.

φτάνει να το καταλάβουμε αυτό

και να τους μοιάσουμε

για να πλησιάσουμε στο Θεό. 

Αύγουστος 2020

για να μη χάνουμε την ψυχή μας-2

μετά από ένα μήνα...

...να τι βρήκα

τη γλυσίνα να μου θυμίζει την απουσία μου από τη μεγάλη της γιορτή

τις μαγιοπούλες αφού σπόριασαν μας αποχαιρέτισαν βοηθούντος και του Νίκου

την αγαπημένη όλων αιωνόβια άσπρη συκιά κατά γης. ένας ανεμοστρόβιλος τσάκισε το αδύναμο κορμί της. μας άφησε όμως τα παιδιά της (λουμάκια) που θα καρπίσουν.

  

την γέρικη χελώνα καρότα-καρότα

την πέταξε στο δρόμο ο "γείτονας" γιατί του έτρωγε τα καρότα.

τη "μαμά" Δέσποινα να ταϊζει τα δύο ορφανά που δεν ευτύχησαν

 να γνωρίσουν τη μανούλα τους.

τα βάφτισα Τρίσω και η Μιμίκα 

 ...και τ' άφησα έτσι

(μετά από τέσσερα δεκαοκτάωρα δουλειάς, ούτε που σκέφτεσαι για φαγητό

 και για ύπνο...)

Φωτιά: ένα θαυματουργό εργαλείο. μεσημεράκι με 3-4 μποφόρ και  μια μάνικα στο χέρι τα ξαπλωμένα και ξερά καίγονται στο έδαφος χωρίς κανένα κίνδυνο. φρεσκάρεται το χώμα, καίγονται τα όποια εναπομείναντα ζιζάνια, απομακρύνονται λόγω της στάχτης τα ερπετά. 

και ....

η μόνη μου πολυτέλεια: ένας καφές στην παραλία.

για να μη χάνουμε την ψυχή μας-1

...γιατί όταν το ποθείς το "παιδί" δεν ξερριζώνεται ποτέ από μέσα σου.

Επίσκεψη στο χωριό πριν ένα μήνα και βάλε...

στο μετόχι του Χρήστου

(γενητούρια)

  

στον κήπο 

σαν ν' αγριέψαμε κάπως

(ας όψεται η καραντίνα)

στο μισακό

μισακό λέμε τη εταιρική (μεταξύ δύο οικογενειών) καλλιέργεια.

στο μποστάνι του γείτονα

(πάντα θαύμαζα ετούτη την πόα που μας χαρίζει τον πιο μεγάλο και γλυκό καρπό.

καρπόυζι το λένε και δεν κουβαλά ένα τυχαίο όνομα)

  εδώ το απωθημένο μου

αυτοφυής άγρια αγγινάρα που απλώνεται σε όλα τα χέρσα χωράφια.

Για "όσους ξέρουν από ούζο" ο πλέον περιζήτητος μεζές.

Τις βράζουμε για κάνα δυό ώρες χωρίς τα φύλλα στην κατσαρόλα και μετά τη σερβίρουμε.

οι τυχεροί τραβούν τη στίβα με τα αγκάθια και μένει το πεντανόστιμο κοτσάνι. 

Στην υγειά μας

πού πάνε οι Μάηδες όταν φεύγουν ;

εγώ, ως άπιστος Θωμάς,

χωρίς να τσιγκουνευτώ τον αυτοχλευασμό

και μη κατέχοντας καμμιάν αλήθεια

πορεύομαι συμφιλιωμένος με τις πλάνες μου,

σε πείσμα των φτηνών και βέβαιων καιρών.

κι’ όπως τα μαρμάρινα αγάλματα

πεθαίνουν λευκά, ευσεβώς σκεπτόμενα,

υπάρχουν οι λέξεις, οι συνομήλικες του φωτός

και της μεγάλης αφαίρεσης,

που οδηγούν στην αναβάπτισή τους.

τούτος ο πλούτος και ο ευτελής χρόνος μου

αν δικαιούνται κάποιον έπαινο

είναι γιατί αφιερώθηκαν στην ανιδιοτελή Επιστροφή.

οι Μάηδες των μεγάλων τοκετών

υπήρχε μία γαλήνη τότε στον ορατό μας κόσμο και ένας θαυμασμός για τον αόρατο. μαζί  και η αιδημοσύνη να τον αγκαλιάσουμε για να γίνει κομμάτι της αυριανής μας ύπαρξης, να γίνει μια σκάλα για την απεραντοσύνη.

θα είμασταν τεσσάρων χρόνων. οι μαγιάτικες νύχτες ήταν οι πιο γλυκές νύχτες του χρόνου. πλημμυρισμένες από χρώματα, από ήχους απόκοσμους, από μυρωδιές συνεσταλμένες, ίσα να μας αγγίξουν, ίσα να μας ταξιδέψουν στο μυστικό τους βασίλειο. και το φεγγάρι που κυριαρχούσε στον ουρανό, έστελνε το αινιγματικό του φως, πότε λαμπερό και πότε συγκρατημένο. δεν υπήρχαν ερμηνείες τότε, δεν μας χρειάζοταν. μας αρκούσε η μαγεία της στιγμής, όλα γίνονταν σαν ένα παιγνίδι έρμαιο των αισθήσεων. και όσες απορίες είχαμε για να χτίζουμε τον κόσμο μας, πνίγονταν από τη μητρική σιγουριά. κι' η μάνα το φχαριστιόταν μ' εκείνη τη γαλήνη τη δανεισμένη από τη σκοτεινή μήτρα της γέννησης. σαν να ήθελε το μυαλό μας να ψηλαφίζει το αόρατο και μόνο. και θαρρώ πως εύχονταν να μείνουμε παιδιά για πάντα, ταξιδευτές μοναχικοί, αλαφροπατώντας πάνω στη γη.

φεγγαράκι μου λαμπρό...

τέτοιες ώρες μας έβγαζε η Μάνα βόλτα στον φρεσκοστρωμένο  δρόμο. μας άρεσε η ξάπλα, ανάσκελα στην μυρωδάτη άσφαλτο, οι αναδεύσεις των κορμιών μας πάνω τη σκληρή της επιφάνεια. και η Μάνα άρχιζε ν' αφηγιόταν ιστορίες παρμένες από κόσμους ανέγγιχτους κι' αυτή η πουπουλένια αφήγηση μας νανούριζε, γλύκαινε τα αισθητά, τα έντυνε με το θεϊκό πέπλο των μη-αισθητών. και γινόταν χάδι το πέταγμα της νυχτερίδας, απόκοσμη μουσική το ζουζούνισμα του κουνουπιού, ευλογία το ούρλιασμα του τσακαλιού, καλωσόρισμα η λαλιά των πουλιών...

   πήγαινε νυφίτσα μου,

 να μετρήσεις την άμμο της θάλασσας

 τα κύματα της θάλασσας 
και μετά' έλα να πάρεις τα πουλιά...

...σιγοντάριζε η μάνα.

και σαν ξεφάντωνε ο ήλιος τότε άλλαζαν τα χρώματα και στο πρόσωπο της μάνας ζωγραφίζονταν η έγνοιες της ημέρας μα το τραγούδι των πουλιών στο ξύπνημά τους, οι αναστεναγμοί των καρπουζιών στο χωράφι, κατέγραφαν τη μεγάλη ευεργεσία που γλύκαινε τον κάματο κι' άπλωνε το σεντόνι της δικαιοσύνης για την απολαβή.

η αυγούλα

πώς να τα αγνοήσεις όλα αυτά

μυρωδιασμένα από τη νυχτιάτικη αύρα

στολισμένα από το άδολο φως της αυγής.

ο Μάης ο μαγικός, που μας μεθούσε με την ξυπολυσιά και τ' αλόγιστα ταξίδια, με τις μυρωδιές της φρεσκοσκαμμένης γης, με τη γύρη του χαμομηλιού και το κόκκινο της παπαρούνας, με το πλάγιασμα του ήλιου πάνω στις μαργαρίτες, με τις ευγνωμονούσες πασχαλιές και τις παρήγορες αναστάσεις,  με το Σάββατο των ψυχών, με τα λικνίσματα των ξωτικών στην άκρη του προσκεφαλιού μας- άγγελοι στην αιώνια περιπλάνηση στις νύχτες μας.

και να γιατί ο αφέντης ήλιος ποτέ δεν διαγράφει τις πατημασιές των ξωτικών σαν ανώφελα σημάδια στο ταξίδι της ζωής, γιατί  τα πουλιά θα σιωπήσουν, η πλάση θα οργισθεί, οι πηγές θα στερέψουν. κι' ο Μάης μένει για πάντα ο καιρός της γαλήνιας προσμονής και της καλοσύνης, για να είναι η μεζούρα  στα χρόνια των αειθαλών κοριτσιών.

κι' επειδή λένε πως...

όπως το καλό κρασί πίνεται τον τόπο του

και ο καρπός γεύεται κάτω από το δένδρο του,

έτσι και οι λέξεις μεγαλύνονται εκεί που συμβαίνουν...

έτσι και η αφήγηση ετούτη γράφτηκε λίγες μέρες πριν στον τόπο της για να αποφύγει τα ανίερα.

φωτο: από το παληό αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού
μουσική: Άκης Πάνου
την πρωτάκουσα έφηβος πια μια μαγιάτικη νύχτα από το κασετόφωνο ενός φορτηγού.

 για τις εικόνες που συντρόφευαν τη γραφή ετούτη ευχαριστώ την Ε.